Agorafobisi olan var mı?

Evet çok zor yaşamayan anlayamaz. Beni kimse anlamıyor 10 senedir burada kendimi ifade etmeye çalışıyorum ama hep dışlandım. Aşağılayan ezik gören bile oluyor. Hiç ilaç kullanmadım hiç doktora da gitmedim. Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim. Maalesef hep pasif asosyal öz güvensiz kaldım hiç açılamadım. Çocukken çıkıyordum dışarı okula da gittim ama okulda sokakta hep sessiz biriydim. Hatta hep dışlandım dalga geçen çok oldu. Sosyalleşemedim kendimi geri çektim diğerleri gibi değildim hep içime kapandım. Hep zayıf güçsüz başarısız yalnız asosyal biri oldum. Ergenliğimde de aynıydım liseden sonra da iyice eve kapandım kendimi tamamen kapattım. Askere gittim yine açılamadım. Hiç değişemedim. Askerden geleli 11 sene oldu hep eve kapalö yaşadım. Gençliğim hep evde geçti işe giremedim gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaş edinemedim 33 yaşındayım hiç sevgilim flörtüm bile olmadı. Hayatı eksik yaşadım hayatı kaçırdım hatta hayata geç kaldım. Evden çıkmadan yaşıyorum işim gelirim yok sevgilim eşim yok sosyal hayatım yok. Kendimi yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum. Yaşım ilerledikçe daha da içime kapandım. Utangaçlık çekingenlik hayatıma hep engel oluyor bu konuda çaresizim. Dışarı çıkamamak da gerçekten uzun vadede hayatımı sağlığımı çok olumsuz etkiledi. Umutsuz inançsız değilim ama böylece yaşlanıyorum ve yaşlandıkça daha da çaresizlik pişmanlık içinde kalıyorum.

Hastaneye gitme imkanım yok zaten gitsem de faydası olacağını sanmıyorum. Benim durumum biraz çocukluk ve ergenlik kaynaklı gibi. Yani gelişim süreciyle alakalı bir eksiklik var. Kişilik ve mizaç olarak zaten utangaç içe dönük sessiz bir yapım var. Maalesef bu hiç değişmiyor bu yaşıma kadar değişemedim bunu aşamadım. Çocukluk ve ergenlik döneminde psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi. Öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi. Hayatın dışında kaldım. Çocukluğumdan beri hep bu çaresizlik içindeyim. Gençliğimde değişirim sanıyordum ama maalesef olmadı. Hatta gençliğim yok ortada 1 gün bile yaşayamadım. Hiç güzel anılarım yok. 33 yaşındayım ama yaşanmışlıklarım yok. Gençliğime dair hiçbir şey yok. her şey içimde kaldı. İş hayatım yok sosyal hayatım yok aşk hayatım yok hiçbirini deneyimleyemeden yaşlanıyorum. Gittikçe daha da kapattım kendimi bu kapanıklık hep devam ediyor. Maalesef hayatım evden ibaret dışarıya özlem duyuyorum. Hatta ihtiyaç duyuyorum güneşe temiz havaya yürüyüşe doğaya. Artık yaşadığımı bile unutmuş gibiyim.

Hastaneye gidecek imkanım yok sigortam yok yani her şey parayla oluyor sonuçta ben hiç hastaneye gitmem zaten normalde bile. Maalesef senelerdir böyle evdeyim yürüyüşe bile çıkamıyorum. Evde durmaktan artık heryerim ağrıyor. Erkenden yaşlanmış gibiyim. Stres sıkıntı depresyon bunalım mutsuzluk halinden çıkamıyorum. Motivasyonum da düşük. Neyse ben yatıyorum iyi geceler.