Kafamın için de keşke ölsen sesleri var?

23 yaşındayım bildim bileli aile ilişkim hiç iyi olmadı. Bir dönem iyi olsam bir kaç dönem kötüyüm. Küçükken çok dışlandım istenmedim. Haliyle tek tabanca yaşamayı öğrendim. Biri beni sevsin diye çabalamadım. İnsanlara hesabımın geldiği gibi davrandım bazen iyi bazen kötü. Bazen çok konuşan bazen de hiç konuşmayan oldum. O sevilmeme hissi var ya çok kötü. Mesela ailemle aram iyi ama öyle fevkalade değil kardeşim ablam mesela babamla konuşurlar sevdirirler kendilerini ama ben yapamam beceremem uzak kalırım annem hep kızar böyle yaparak soğutıyoosın diye ama yapamıyorım elimde değil biri nasıl sevilir bilmiyorum. Kardeşlerimle keza yine öyle. Mesela ben eskiden giyecek kıyafet bulamazdım giyerdim ablamınkini bana benim eskileri giyiyorsun ya da benim boklarımı giyiyorsun derdi şimdi çok şükür çalışıyorum ve kendime ait kıyafetlerim var ondan paylaşmayı sevmiyorum. Kimse giymesin istiyorum. Ama giyiyorlar kızınca bana bencilsin kötüsün hainsin şusun busun abi istemiyoruö yani. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor onlarla ilgili. Arkadaş ortamında eğlenen konuşan biriyim eve gelince öyle değşl sus pus sakin kimseyle ilgilenmeyen biriyim. Yapamıyorum içimden gelmiyor. Bunu anlatamıylrım mesela. Ben biri beni sevain diye çabalamam asla o sevgiye ihtiyacıö da var ama yapamam. Ablam nişanlanacak onla gezip bir şeyler görmek almak her anına şahit olmak istiyor içim ama bunu yapamıyorum uzak kalıyorum içim acıyor böyle yapıyorum diye ama Allah belamı versin ki elimde değil içim nasıl kan ağlıyor bilmiyor annem bugün sanki sen üveusin dedi haklı çok hem de. Ama elimde değil keşke ölsem demekten başka bir şey diyemiyorum. Onun da beni yanında görmesini istediğini biliyorum ama olmuyor. Onlar içerde her şeyi konulurken ben bir yabancı gibi odamda telefonla oynuyorum. Ama içim yanıyor hem de çok. Hayatım desem boktan işim desen aynı ama güçlü görünmeye çalışmak falan offf offff yazacak çok şey var ama kelimeler kifayetsiz