Ağzım hiç laf yapmıyor. Laf sokamıyorum. Egoist bir kız var benim bu durumumdan yararlanıp eziyor. Ne yapmalıyım?

Benim üzerimden özgüven kazanıyor.
Kibirli ve egoist biri anne babası ayrılmış sorunlu. Herkesle sataştığı için kimse onu sevmiyor. Benimde hiç arkadasim olmadigi icin ve içime kapanik oldugum icin surekli tersliyor laf sokuyor. Biriyle sohbete girsem oraya geliyor lafima mudahil olup tartisma cikariyor. Hocaya soru sorsam araya giriyor.
Arkamda oturan kızla sohbet etsem sirasindan kalkip kizla sohbet ediyor sonra bana önüne dönermisin diyor.
Sırf kızın yuzunu gormeyeyim diye kutuphaneye gidiyorum baktim siniftan bir kizla oraya gelmis bana bakarak buranin havasi degismis midem bulandi kusucam dedi gitti bilerek.
Okula gidiyor bunlarla ugrasiyorum. Eve gidiyorum yatalak anne ev isleriyle ugrasiyorum hic sosyal hayatim yok gercekten biktim. Beni anlayan kimse yok. Cok bunaldim. Bazen durduk yere agliyorum ya.
Birgun magazaya da gittim bu kizin aynisindan bir calisan vardi hatta benden kucuk kendime tisort bakiyordum bana cok dagitiyorsun toplamak zorunda kaliyorum abla ya dedi bende tabiki dagiticam oyle yapmasam nasil kendime uygun mu degil mi bilebilirim ki dedi sonra ben yardim ediyim dedi ben yok diyordum baska bir sey bakiyordum onlar bluz tisort degil falan yapiyordu o kadar insan varken benimle ilgileniyordu. Yani butun aksi insanlar hep mi beni buluyor ya.
#Daha öncede sordum ama pek kimse gormedi