Başarısızlık ve ailenin tutumu?

haklı olabilirsin fakat benim çocukluktan beri hayat felsefem her zaman "yaşadığım olumsuzlukları yaşatmayacağım" oldu. benim evladım olsa paraymış, başarıymış bir kenara atar; önce onu evladım olduğu için, benden bir parça olduğu için severim. sınavdan kalmaktan çok onların bu tavırları içime oturdu... 3.'ye giren arkadaşlarım var oysa bizden hep en yüksek performans, 0 hata beklendi.

haklısın, zaten son zamanlarda kafama takmıyorum önceden çok dert edinirdim. bir de insan garip hissediyor, ailesinden göremeyecekse bu desteği kim niye göstersin diye düşünce oluyor. 11. sınıfa kadar hep başarı getiren bir bireydim, okul birincilikleri falan iyi gidiyordu. sonra pandemi, başka olaylar ve yanlış lise tercihimden dolayı eski başarılarımı göremediklerinde laf sokmalar, tavır koymalar başladı. ben saçma buluyorum, insan evladını sırf evladı olduğu için sevmeli. öyle hayırsız, kötü işlere karışan biri olsam eyvallah diyeceğim. onlar böyle yaptıkça ben de onlardan uzaklaşıyorum sonra hiç gelmiyorsun, yüzünü gören yok lafları başlıyor. gerçekten çok sıkıcı. sana da çok teşekkür ederim okuyup uzun uzun açıkladığın için Allah senden razı olsun, dileklerin bir bir kabul olsun inşallah. <3

okuduğum üniversite memlekette yani ailemle kalıyorum, artık tek şansım 4 sene sonra inşallah atanmak ve kendi bağımsızlığımı kazanmak.

çok teşekkür ederim inşallah istediğin her şey gönlünce olur. bugün destek oldun bana, çevrende de hep güzel insanlar, mutluluklar seni bulsun. :-)

tavsiyeni uygulayacağım çok teşekkürler :-)