Bu kadar asosyallik normal mi?

Merhaba herkese. Derdimi paylaşabileceğim kimsem olmadığı için buraya yazmak istiyorum. Birinin yüzüne bunları anlatırken nedense çok utanırım. 21 yaşındayım. Zayıf ve görünüşsüz bir insanım. Asosyalim. Hiç arkadaşım ve sosyal hayatım yok. Yolda yürürken bile biri bana baksa çekinirim. Öyle bir yapım var. Evimi çok seviyorum. Hiç zorlamasalar ve çalışma hayatım olmasa evden asla çıkmam. Hiç gezip tozmakta gözüm yok. Bazen yalnızlığı şikayet edip, bazen de yalnız olduğum için seviniyorum. İnsanların her söylediğini kafama çok çabuk takıyorum ve asla unutmuyorum. Bir kızla iletişim kuramıyorum. Hiçbir kızla bir ilişkim olmadı. Bana değerli olduğumu hissettiren bir kişi olmadı. Çevremdeki insanlar o kadar kızlarla takılıyor da ben neden yapamıyorum diye kendime her gün soruyorum. Bu bir tek kız değil her hangi bir arkadaş bile olabilir bu. Hiçbir karşı cinsin size ne kadar özel ve değerli olduğunuzu en ufak bile hissettirmediğini düşünün. Yoldan geçerken bir kız dönüp bakmıyor bile. İnsan olduğundan bile şüpheleniyor insan. İnsanlar bu kadar samimiliği, arkadaşlığı, kızlı mızlı ortamları nasıl beceriyor anlamıyorum. Hiç yaşamadığım için cinsel ilişki de bile kendime güvenmiyorum. Ve bundan kaçınıyorum. Öyle bir şey yaşayacak olsam yaşamaktan korkarım. Çünkü nasıl olur tahmin bile edemiyorum. Kendime güvenmiyorum. Zayıf olduğum için, vücudum olmadığı için bile böyle bir şeyden anında soğuyorum. Bunları bir kişinin yüzüne asla söyleyemem ama burası çok farklı bir ortam. Ne kırıcı yorumlar, ne hafif bile olsa gülümsetecek yorumlar gelir. Ama asla yüzünüze karşı söylendiği kadar kırıcı olmaz. Bu yüzden bazen sosyal medyaya iyi ki var diyorum. Sizin hayatınız nasıl? Asosyal nasıl oldunuz? Benim gibi karşı cinsle iletişim ve cinsel ilişki kurmaktan çekinen ve kaçanınız var mı?