Biz neden bu kadar mutsuz bir ülke olduk?

Yo. Ben her zaman insanlara sevgiyle yaklaşan biriyimdir. Evimize gelen bir iki kargo görevlisi var, gülerek hoş geldin abi derim, kart isterler "bi de kart istemeseniz" falan gibi takılırım onların da hoşuna gider.

Teşekkür edip etmemek mutsuzluk göstergesi değil ki. Kimse kimseye teşekkür etmek zorunda değil. Özellikle tanımadığı insana.

Kahve sırasında belli bir muhabbet etmiş kişilere denk geliyorsan suskun asik suratlı olduklarını görmen normaldir. Genelde biriyle bir saat iki saat sohbet ettiğinde konuşacak konu kalmama sıkıntısı başlıyor.

Ayrıca katılıyorum da, insan fazlalığı var. Çok insan olunca uğraşacak ego sayısı da fazla oluyor, ekonomik sıkıntılar da oluyor. Ama yapısal şeyler yine, stresi yönetebilme becerisi

Kendi dünyamda, düşlerimin peşinde, hedeflerime odaklandım. Başka kimse ile ilgilenmek istemiyorum. Herkes kendinden sorumlu.
Ülkemin insanı için elbette üzülüyorum ama ne yazık ki yapacak bir şey yok. Kuranda bir ayet var “ onları uyarsan da , uyarmasan da birdir, inanmazlar “ diye. Bu ayet inançsızlar için olsa da genel olarak ülkenin durumu bu. Şu an çözümü yok gibi bir şey.

Herkes kendinden sorumlu. Dolayısı ile kendi dünyamda ilerlemeye çalışıyorum. Olması gereken neyse insani duygular, yapılması gerekenler, olgunlaşma süreci, gelişim vs. ne varsa kendi çapımda ilerliyorum. Başkaları için artık kendimi yıpratmak istemiyorum. Mutluluğumu da başka insanların mutsuzluğu için yok etmek istemiyorum.
Eksiğim, hatalarım, yanlışlarım olsa da dört dörtlük bir insan değilsem bile yine de zararlı, mutsuz insanlardan uzak durmanın şu dönemlerde yararlı olacağını düşünüyorum.

Çürümüş bir toplum olma yönünde gidiyor her şey. Bu planlanmış da olabilir, yazgısal da. İnsanın kendini kurtarmaktan başka bir çözüm göremiyorum. Kendi dünyamdayım.