Arkadaslar surekli kafamda bu düşünceler var ne yapmalı? Yardımcı olur musunuz?

22

Bitti. Olmadi pek

Biraz uzun yazsam zamaninizi ayirip okur musunuz? Yazmaya yelteniyorum ama belki okumazsiniz diye vazgeçiyorum

Ne istedigimi ve çözümü bende bilmiyorum. Özgüvenli olmak istiyorum. Ayaklari yere basan biri olmak istiyorum. Mesela bir tartismada kendimi savunamam bile. Saldiriya karsi kaplumbaga gibi kabuguma cekiliyorum. Karsi tarafi kirmaktan korkuyorum ama onlar beni kirmaktan cekinmiyor. Hazir cevap degilim, olamiyorum, kendi hakkimi savunamıyorum. Bu durum ilerdeki iş hayatimda da sıkıntı olur illaki. Insanlari kırmak en aon istedigim sey oluyor. Bu yuzden kendimden ödün veriyorum. Aramiz bozulmasin, zaten zor arkadas edindim diye alttan alan, surekli adim atan taraf ben oluyorum. Boyle olmak istemiyorum. Sınırlarımı çizmek istiyorum. Kendimi savunabilmek, hakkimi elde edebilmek, hazir cevap olmak istiyorum.

Gidip bir yerlerde tek basima kahve içecek, gezecek ozguvene sahip degilim. Bunu yaptigim zaman yalnizligimla yüzleşiyor ve kendimi cok kotu hissediyorum. Sonra düşünüyorum benim zaten hic arkadasim yok ki diye.

Ben birbirimize dost olabilecek bir arkadas ya da arkadaslar istiyorum. Beni anlayan, yargılamayan, dislamayan arkadasliklar istiyorum. Egitim hayatim boyunca yanima oturan arkadasi genelde zor buldum. Kimi zamanda yanim boş kaldi. Okulda olsun, dershane de olsun. Kimseye bir zararim yok. Ama olmuyor bu arkadaslik meselesi. Belki kizlarda daha zor bu iş bilmiyorum. Iste arkadasim desem de beni bulusmalara cagirmadiklari oldu. Okulda bile tenefuse cikarlar beni cagirmazlardi. Sirada oturur dururdum. Istedikleri zaman cagirirlardi. Grup ödevlerinde hangi grupla olsam diye sıkıntı yaşardım. Hic unutmuyorum bir kere hicbir gruba dahil olamamistim. Hocaya gidip hocam ben kaldım beni herhangi bir gruba yazar misiniz demistim. O zaman cok koymustu bana.
Simdi de arkadasim yok. Görüştüğüm yok. Detayda dedigim gibi gorustuklerim vardi. Ben mesaj atmazsam atmiyorlar. Bende yoruldum artik tek tarafli olmaktan.

Sonra fiziksel olarkta kendimi begenmiyorum. Resmen insanlar beni görmesin istiyorum. Bu yuzden icime kapana kapana, one egile egile kambur oldum. Yani boyle seyler işte.

Benimde guzel bir arkadas cevrem olsun, dislanmayayim, beni de her ne yapiyorlarsa aralarina dahil etsinler istiyorum. Sogukta durmamaya çalışıyorum. Gidip yanlarinda yer almak istedigim oluyor ama tavırlarıyla falan istenmedigimi belli ediyorlar. O dakikadan sonra da yanlarinda durmak olmuyor. Aklima gelenler bunlar. Daha da uzatmak istemedim

Ha bir de detayda dedigim gibi. Karamsarim. Kendimi kendi icimde com elestiriyorum. S*laksin, aptalsin, keske olmasaydin, ne işe yariyorsun ki, keske biraz akilli olsaydin, az kafani kullansaydin, insanlar benden nefret ediyor gibi gibi dusuncelerim var.

Bunlari kendime demekte istemiyorum ama olmuyor.

Okudugunuz tesekkur ederim. Peki ne yapmaliyim? Nasil halledecegim bu sorunlari? Insanlari zorlayamam ki gel benimle arkadas ol diye. Ya da diger anlatrigim konulari nasil cozecegim