Bitmeyen bi yalnızlık?

Çevremdekilerin benden sürekli bi beklentileri var. Annem en iyi üniversiteyi kazanayım, tıp okuyayım istiyor. Babam masraf etmeyeyim diye işe gireyim istiyor. Ama benim mutsuzluktan parmağımı kaldıracak halim kalmadı. İnsanların yanında mutluymuş gibi davranıp dikkat çekmemeye çalışıyorum ama geceleri ruhum sancılar içinde kıvranıyor. Allah affetsin evdeki beylik tabancayla bakışıp durdum saatlerce. Sanki cehennemdeyim. Anlaşılmamak en büyük cehennemmiş