Yalan söylediğim için bir araya gelmekten korktuğum insanlar?

Okul hayatım boyunca etrafımda hep beni ve ailemi küçük gören insanlar oldu. Okul hayatımın büyük çoğunluğunda derslerdeki başarısıyla ön plana çıkan biriydim. İnsanlar sürekli çalıştığım için alay eder dururlardı. Babam belediyede çalışıyor annem ev hanımı. Onların durumuyla ilgili de hoşuma gitmeyen şeyler söylerlerdi. Başta umursamadım ama sonra okulagitmek istemedim. derslere de yansıdı tabi bu durum. Bir yıl mezuna kalıp tıp kazandım. Ama şu an istesem de kimseyle konuşamıyorum. Üstümde geçmişten gelen eziklik, motivasyonsuzluk, insanlara olan bir öfke var. Kime güvenip yakınlaşsam geçmişteki gibi beni hakir görecekmiş gibi geliyor. Şu an 4. sınıftayım bu seneye kadar kimseyle doğru dürüst konuşmadım. Etrafımdakilere kendimi arkadaşı olan biriymiş gibi lanse ettim. Sevgilin var mı diye sordu sınıftan bir kız. Ben de var dedim çünkü o kız sınıftan başka birileriyle konuşurken aman onu kim niye sevsin gibi laflarla arkamdan konuşuyordu. Yalan söylemek zorunda değildim ama oldu bir kere. Şimdi de bizim sınıftan bir çocuk anlamadığım şekilde yakın davranıyor bana. Bana karşı bir şeyler hissediyor gibi geliyor. Tabi yanlış anlıyor da olabilirim sevilmek istediğimden öyle yorumluyor da olabilirim bilmiyorum. Kaçıyorum ondan. Kızlar onun sevilisi var derse zaten seviyorsa bile beni uzak durur herhalde. Ben de ona karşı bir yakınlık duymaya başladım ama yalanlarım ortaya çıkınca ne olacak? Tavsiye verirseniz çok memnun olurum