Annemle 2 dakika aynı yerde duramıyoruz ve hiç anlaşamıyoruz. Sebebi ne?

Terapist olarak mı, kendi tecrübelerime dayanarak mı konuşsam bilemedim ikisini harmanlıycam. Öncelikle EVET, kesinlikle onunla anlaşmak zorundasın çünkü hayatın boyunca kopması mümkün olmayan bir bağ var aranızda. Üstelik şu an aynı evde olmaya mecbur olduğun bir kişi. Onunla aranda gün içerisinde geçen bi anlaşmazlık bile evdeki diğer herkesle olan iletişimini olumsuz anlamda etkileyebilecek güçte. Bazen nerden buraya geldik ya da konu ne ara bana geldi dediğin anlarda annenin devam etmesi ve yersiz patlamaları ve senin de cevaplarım sonucu hayatı sorgulatacak dereceye getirir. Dışarda her hangi bi yabancı değil hoşlanmadığında yolunu değiştirebileceğin, birçok kez fikir ayrılığına düştüğün artık sohbet edemez hale geldiğin bir arkadaşın değil hayatından çıkartabileceğin, üst üste çok zoruna giden şeyler yapıp haddini aştığı için ağzına geleni sayıp rahatlayabileceğin biri değil, aynı ortamda bulunduğun ama artık konuşmasak daha iyi diyip iletişimi kestiğin sınıf arkadaşın değil ki onunla konuşmama kararı aldığında evde huzurlu olasın. Yani annenle anlaşmanın bir yolunu bulmak zorundasın. Arkadaş ilişkilerinden tut sevgiline davranış şekline, ev dışında bi problemle karşılaştığında verdiğin tepkinin şiddetine… kadar farkında olduğun ve olmadığın her şeyi inanılamayacak derecede etkiliyor. Daha doğduğun anda başlıyor o günden çocukluk dönemine kadar annenle aranda kurulan bağ senin çevreyle etkileşimine taşınıyor. Bugüne baktığımızda odaklanmamız gereken şey tartışmaların asıl kaynağını bulmak. Nerden çıkıyor, nasıl başlıyor, bunu neler tetikliyor, şu an yansıttığı öfkenin ne kadarı benimle alakalı gibi. Daha sonra dışardan bi gözle kendini izlemek. Kendine ve annene tamamen yabancısın en çok kafana takılan bir tartışmanızı üçüncü bir şahıs olarak hayalet görünümünde izliyosun sebebini öncesini sonrasını geçmişi hiçbir şeyi bilmiyorsun. Gözlemlediğin şey hoşuna gitti mi? Kendini (objektif bi şekilde) sadece o an için puanlasan bu kaç olurdu? O tartışmada ben nasıldım, cevaplarım konuyla mı alakalıydı, fazla mı tepkiliydi, çok mu yumuşaktı, sakinliğimi koruyabildim mi gibi sorular iletişimde kendi yanlışımızı bulmamızı kolaylaştırır. Kendi yanlışımızın farkındalığı oluşup düzelttikten sonra karşı tarafın bu değişimi fark etmesi ve onun da kendi içine dönüp bi takım sorgulamalar yapması gerekir. Süreç ne kadar kolay gibi dursa da anne çocuk olmanın derinliği, hassaslığı ve karmaşası yıpranmamayı olanaksız kılıyor. Her yeri dikenle kaplı bi yoldan çıplak ayakla geçmeye mecbur kaldın ama kanasın istemiyorsun mümkün mü değil işte anlattığım bu yola çıktığında yıpranmamak da mümkün değil. İstenen değişimi yakalamak için özveri şart. Bu iki taraflı olmaya başladığında iletişimsizlik azalır anlaşmazlıklar her zaman olacaktır önemli olan kaybedilen saygıyı tekrar aranıza almak. Çok sevdiğim bi söz var “anormal bir uyarana verilen anormal tepki normaldir”.
Anormal uyarana annenin sakin de gayet rahat söyleyebileceği ama bağırmayı tercih ederek sana yüksek sesle bir şeyler sorması, söylemesi diyelim. Sen de (zaten bıktın bu olaylardan ona karşı birikmişliklerin de çok fazla) bağırarak cevap verdin. Bu yaptığım gayet normal diyebilirsin uyaran anormal tepki de anormal dolayısıyla senin tepkin normal çıkarımı yapılır. Ama annen bunu saygısızlık olarak nitelendirir ve böylece şahsiyet üzerinden suçlanmaya başlarsın. Yukarda bu yüzden kaybedilen saygı dedim çünkü saygıyla tartışabilmeyi başaranların ki şiddetli anlaşmazlığa dönmez ortalık alevlenmez. İnişler çıkışlar olur fakat her şey dozundadır. Şimdi gözlemliyoruz evet verdiğin tepki uyarana göre normal bu da kendini haklı bulmana sebep oluyor. Peki bu içinde bulunduğun o huzursuz anı artırdı mı azalttı mı? Sonunda buraya geldik, aslında haklı haksız, neden sonuç, iyi kötü mevzu bunlar değil. Odaklandığımız yerler buralar olmamalı çünkü bu tarz tartışmaların kazananı ya da kaybedeni yoktur hiçbir zaman olmaz. Daha az hasar alanı bi de acillik olanı olur. Ruhsal olarak bizi çökertir. Odağımız bu tartışmalar nasıl normalleşebilir ben ne yaparsam bu işten en az hasarla çıkarım. Tamamen bu olmalı. Uğradığın haksızlık sonucu saldırıya geçmen seni haklı çıkartacak mı? Çıkartıyorsa devam et. Anneyle girilmiş bir tartışmada haklı çıkmak ihtimaller arasından yok denecek kadar az. Yani yukarda varsaydığımız olayda verdiğin tepki, uyguladığın metod, seçtiğin yol, koşullara ve o anki ruh haline göre “normal” olsa da yapıcı mı değil, seni çözüme yaklaştırdı veya ulaştırdı mı hayır. Bunu anladığımız zaman haklı olduğunu göstermek için çırpınmaya gerek kalmıyor. Daha kitaplarca yazarım bu konuyla ilgili, zaten çok az şeye değindim ama yine de destan oldu 😂. Seni anlıyorum yorucu onu da biliyorum belkide özeleştiri bakımından da çok iyi farkındalık sahibi birisin hatalarını kabul etmekte, yeri geldiğinde özür dilemekte, alttan almakta zorlanmıyor bundan gocunmuyorsun bilemiyorum. Ama sakin kalamadığına neredeyse eminim. İşte bu her şeyi daha da batırıyor. Sen öyle anların oluşmaması için ve oluştuğunda da hazırlıklı olmak için neler yapabilirsin bunları düşün ve değişimi kendi içinde başlat.

Annemle ilişkim daha ağır bir durumda ne hissettiğini çok iyi anlıyorum ama çözüm arıyorsan çözümü yok onlar değişmeyecek kendini yıprattığınla kalırsın , yapman gereken tek şey şunu demek şansımı skym benimde annem böyle bi model işte deyip o yokmuş gibi davranmak, kavga ettiğiniz zaman dinleme onu gir odaya kulaklığı tak son ses müzik dinle bırak kendiyle kavga etsin hiç karışma

Daha küçüksün vardır annelerin bildiği anne olunca anlarsın anne olmak çok zor
Ana başa taç imiş her derde ilaç imiş bir evlat pir olsada anaya muhtaç imiş
Anneni üzme ❤️