Bu hayattaki en büyük yokluğun nedir?

Merhaba.

Şunları söyleyeyim : Kendi kendime yetmeyi öğrendiğim gün bir başkasına ihtiyacım olmadı yokluğunu çekmiyorum her ne varsa, insan evvela kendisini sevmeli kendisiyle kucaklaşmalı ancak böyle iç huzura ulaşabilir ve mutluluk ile güzel bir yaşam sürebilir diğer türlü insanız biz kendimize iyi gelmezsek sahip olamadıklarımızın bize iyi geleceğini düşünerek ziyan ederiz bize verilen ömrü, bu cana bu bedene eziyet etmek yanlış değil midir?

Geriye dönerek bir bakmalı insan şu soruyu, sormalı kendisine benim benden başka kimim var?

Nefes alabiliyorsak halen daha demek ki geç kalmadık hikayemiz kaldığı yerden devam ediyor bazen başımıza hiç istemediğimiz birtakım, olaylar gelir ağlarız üzülürüz güçsüz düşeriz oysa bunların hepsi kaliteli bir duruş ortaya koymamız içindir üstelik kendimizi geliştirmek içinde birer boşluktur bu hayat başından sonuna imtihana endekslidir bunun farkındalığın da olursa çok daha, iyi şekilde mücadele ederiz.

Sana senden daha, yakın olana teslim ol.

Şimdi şu an şu saniye içinde bulunduğu ana odaklanarak yaşamalı insan çünkü her bir gün insanın kendisini yenilemesi için bir fırsattır, geçmişe takılı kalarak geleceğe yeni kapı aralamak imkansızdır bunu unutmamalı insan.

Şimdi şu an içinde bulunduğun ömrü bir fırsat bil, ne geçmişe üzül ne de gelecekten kork. Mevlana

Hiç bir yoklugum yok şukur varken