İçimde susmayan bir ses olduğu için yazıyorum?

Nerden başlasam bilmiyorum gerçekten ama o kadar yoruldum ki tek bildiğim bu daha geçen hafta girdim onsekizime ama gerçekten hiçbir şey hissetmiyorum ne yapacağıma dair en ufak bir fikrim yok cocuklugum o kadar iğrenç geçti ki hayatın adil olmadigini o zaman anladım düşük gelirli bir ailenin cocuguydum aynı zamanda sorunlu babam annemi döverdi ben evin en küçük kızıyım en çok ta beni döverdi dovmedigi günü hatırlamıyorum o kadar ilgisiz buyudum ki bir tane ablam bir tane de abi demeye bin şahit ister bir abim vardı işte cocuklugum full şiddetle geçti babam işten gelir sinir olurdu birine beni döverdi tarhana corbasinin icine kafami sokmuştu altı yaşındayken onu hic unutmuyorum çantasına baktım diye kemerle dovmustu yıllarca şiddet uyguladı o zaman daha çok kucuktum savunmasizdim sadece agladigimi hissediyodum tabi her şey ben 9 yaşına gelince başladı o şerefsiz abim buldugu her firsatta beni öpmeye çalışırdı aramızda on yaş var ben de çok kucuktum karşı gelemiyordum çok zorluyodum kendimi ama olmuyodu daha da arttı yıllarca sürdü bu ailem aşırı ilgisizdi annem bir kere fark etti kan ter icinde kalmistim niye bu kadar terledin neye zorlandin dedi o zamanlar tehtid edildigim için soyleyemiyordum ama en son tak etti geceleri uyuyamaz oldum o kadar acı cekiyordum ki her şey söyledim annem susmam gerektigini söyledi babama söylemiş o da öyle dedi neyse sonra malum olay oldu ve okulda felan derken bir şekilde öğrenildi polis arabasına bindirildim aşırı korkuyodum ne olduğunu da bilmiyordum yıllar geçti 5 kere mahkemeye çıktım ilk ciktigimda 11 yasindaydim ailemin ona tuttugu avukat tarafından tehtid edildim yıllarca ce hep yalan söylemek zorunda kaldim cocuklugum ve ergenligim mahkemelerde geçti ailemin tek onemsedigi şey ablamın psikolojisiydi ablama anlatmadilar ablam bir gün ogrendiginde banane benim mi derdim demişti ablamla asla anlaşamadık zaten bu olaya rağmen 16 yaşıma kadar aynı evde yaşadık o pislikle neyse sonra gitti şu an sınava hazırlanıyorum ama o kadar