Konuşurken size iyi gelen insanlarla yolunuz ayrılınca neden kötülüyorsunuz?

Bilmem hemcinsleriniz bu konuda çok daha tecrübeli aslında. Mesela bir kız vardı 3 ay boyunca konuştuk. Sen bana çok iyi geliyorsun, sen başkasın, konuşmaların gerçekten beni rahatlatıyor. Sayende hayat tarzım çok güzel seviyelere geldi vs dedikten bir süre sonra bağları kopardı ve sende herkes gibisin zırvalarına başladı. Ama ben halen şunu diyorum evet ben ona iyi geldim ama o benim için bir başkaydı. Bıraktı gitti ama şimdi dese ki zordayım yine yardım eli uzatırım. Günümüz erkekleri kızlardan daha vefalı. İster inanın ister inanmayın ama gerçek bu.

İyi bir şeyi kaybetme duygusu, yani iyi geldiğinin çok farkında.

Bunu kaybetmeyi sindiremiyorlar, değerini korursa veya arttırırsa çok daha değerli bir şeyi kaybetmiş oluyor ve bunu hissediyor. E bu da dayanılmaz bir şey.

Peki ne yapmalı? Onun değerini azaltırsak bu bize ağır gelmez, o zaman kötüleyelim.

Bunu sadece insan ilişkilerinde görmeyiz. Mesela para kaybeden kişi, ya o para zaten önemli değildi der, arabasını çarpan ya zaten eskiydi der, çok beğendiği kız onu reddedince ya aslınfa o kadar da güzel değil der vs. çok sık duyarsınız, görürsünüz bunları.

Kaybetmenin ağırlığını herkes kaldıramaz.

Kötülemeye genelde iyi gelen başlıyor. Ben sessiz sakin dururken neden karalıyor ki? O yüzden bana iyi gelen sonradan kötü gidebilir. Önemli olan nasıl bir duruş sergilediğidir. Ön yargı yapmamak lazım. Çünkü kimse benim ona yaptığım iyilikleri bilmez anca kötüleştiği kadarını anlatır.