Bu yalnızlık nasıl geçer?

Benim yalnızlığım etrafımda birilerinin olmaması değil sadece kimsenin beni anlamaması.
Kime ne zaman derdimi söylesem "derslerden dolayı mı böylesin?" "Arkadaşların mı?" Özellikle ders konusunu çok soruyorlar ki alakası yok! Her sorun ders değil ve bunu anlamıyorlar! Ailemden gizli psikoloğa gittim ve o kadın bile ailemin / etrafımdakilerin birebir aynı cümlelerini kurdu. Çok yoruldum bundan 1 Allahın kulu bile beni anlamıyor.
Not: 20 yaşındayım üni gidiyorum
Bu 20 yıldır hayatımda 1 tane bile beni anlayanı görmedim.
Artık öyle kırılgan olmuşum ki küçük bir meselede bile ağlıyorum ki bir kaç sene önce beni kimse ağlatamazdı. Büyüdükçe bu anlamamazlıklar yalnız olmalar bana daha çok koyuyor..
Bir gün karşıma beni anlayabilen biri çıkacak diye kendimi avutmak istemiyorum çünkü bu düşünce sadece kendimi kandırmaktan başka bir şey değil.
Bazen kendimi çok güçlü hissediyorum bazen ise çok yıpranmış..
Bu durumda ne yapmam gerekiyor?