İlk defa anlatıcam azcık dinler misiniz?

Ben 8. Sınıfken dershaneye gidiyordum. Kuzenim vardı kız. Onun sevgilisi vardı o zamanlar biri görmesin diye 3 kişi gezerdik. Bi gün yine 3 kişi geziyoruz kuzenimin babası gördü. Ben benim arkadaşım dedim dershaneden neyse bu bizi arabaya çağırdı dövmüştü. Silah göstermişti. Bi daha sizi görürsem bacaklarınıza sıkarım diye. Her şey o günden sonra başladı. Benim okul hayatım bi süre dondu. Her gün her hafta hocalara psikologlara psikiyatristlere gittim. Uykulardan kabuslarla uyandım. Polise gitcektim kaç kez babam yapma diye ağladı. Vs vs 22 yaşına geldim her şey geçti bitti dedim. Çok güzel ilişkim var 11 aydır çok güzel gidiyor Allaha şükür annem biliyor. Bu adam bizi gördü. Motorla giderken. Anında babamı aramış. İspitlemiş. Kendi kızının da 3 yıllık ilişkisi var. Bu adamın karısı gitmiş babaanneme demiş. Babam bişey demedi tabi. Sadece bugün geldi sarıldı bi. Annem anlattı sonra. Ben şu an kpss sürecindeyim ben 1 yıldır canımı dişime taktım ders çalışıyorum. Ben hayatımı kurmaya çalışırken ben tekrar başa dönmek istemiyorum. O kadar yazmak istediğim şey var ki. Bazen eski ben olucam diye korkuyorum. O adamla yüz yüze gelicem diye korkuyorum. Kpss olmazsa nolcak diye korkuyorum. Bazen gerçekten kendime zarar vermeyi düşünüyorum çünkü dayanamıyorum. Ben Bi kız olarak böyle muamele görmek zorunda değilim. Neden onları kızını kimse görmüyor? Ben çıkıp söyleyeyim mi illa. İlla kavga mı çıkmalı? Nasıl bu kadar iğrenç olur bir insan? Nasıl bu kadar kalpsiz vicdansız olur? Ben gerçekten anlam veremiyorum. Ama yeter. Ben yoruldum bi kız olarak yoruldum. Kaçarak yaşamaktan. Bu sülale algısından.