İhtiyaç zamanında hiç kimse olmuyor. Doğru mu?

Kimseye ihtiyacı olmayan sadece kutsal veya degil, macro cosmosdan micro cosmosa, panteizmin savunduğu dengedir.

Koronanın en yaygın olduğu bir dönemde ev de ağır yaralıydım ve ambulans gelmiyordu. Acı içinde emekleyerek tuvalete gidebiliyordum. Odamda poşetlere işiyip camdan attigim günleri hatırlarım.

orada anladım birilerine ihtiyaç olduğunu. Gurur edip yardım istemiyordum. Beni öyle görmelerini istemiyordum.

Geldiler gördüler en son. 5 gün falan acı içinde hiçbir tıbbi destek almadan evde kaldım. Bacağım komple morardı ve annem gizliden saglikci bir akrabayi çağirdı. Geldi ve beni kangren olmus bacak ve kesilecek dedi. İlla tedavi ol falan derken ben de mecbur dostlarımdan yardım istedim. Gelip beni taşıyıp göturduler. İlaçlar verdiler ve ağrilardan kurtuldum

Bir zamanlar benim farklı işim, çevrem vardı gayet güzel saygınlığım vardı. Bir anda işler terse gidince bir baktım ki yanımda kimsr yok ne arayan ne soran bikaç kişiden başka kimse kalmadı. Ama çok şükür çabuk toparladım kısa süredr eskisinden daha iyi oldum ama bir fark var artık hayatımda o sahte dostlara yer yok

Kardesim, vallahi evlatlarim yetiyor.. kadim dostlarim var onlarada herzaman bir eyvAllahim vardir.

Diyorya Türküde "Bende bu yaylalari yaylayamadim.. Soguktur sulari doylayamadim" o misal.. bizden gecti.