Küçük çocuğum var diye kaşımı aldırmaya bile hakkım yok mu. Anne olmak demek kendi hayatını yaşamaya engel mi?

Annelikten sıkıldım. Mesaisi olmayan tek şey annelik, çocuğun küçükse birde. Bana göre değilmiş. Kimse anlamıyor beni. Yere düşecek diye korkuyorum, pencerelere emniyet kilidi taktırdık, balkonda çamaşırları asarken korkuyorum, hem çamaşırı asıp hem çocuğumu takip ediyorum. Çok sıkıldım, ünlüler tabi çifter çifter doğurur, kendileri bakıyor sanki. Kitap okumak istesem okuyamıyorum, kaç tane kitabımı karaladı, zaten eşim bana kitap almıyor, çalışan bir kadın değilim, ev hanımıyım.

Evi temizlediğim zaman salona girmeye, salonu temizlemeye korkuyorum. Dağıtıyor her yeri, topla, topla, defalarca topla. İnanılmaz bıktım. Sürekli çocuğun arkasından, koşmaktan bıktım. Eşimle muhattap olmuyorum, sevmiyorum adamı, sevilecek bir adam değil. Her şeyi bekliyor ama kendi hiçbir şey vermiyor, bende onu önemsemiyorum artık. Çocuğuma henüz oda takımı almadık, açıkçası benimde işime geliyor, çocuğumla beraber oturma odasında uyuyoruz, eşimle uyumak istemiyorum, adam çocuk odası takımı alacak yakın zamanda, çocuğun odasını ayıracakmışız, biz aynı odada uyuyacakmışız, ben istemiyorum sülaleme küfür eden adamla aynı odada uyumayı. Çocuğun odası ayrı olsa bile ben yine oturma odasında uyurum birşeyleri bahane ederek, sevmiyorum öyle mıç mıç. Bana ev işlerinde yardımcı ol desem hayır der ama başka şeylere hayır diyemiyor beyfendi. Yorulmuyor ki rahat çalışıyor ve çalışma saatleri de uzun değil, yorulsa horul horul uyur, uyumuyor da, uyu, yat, zıbar. Kendi etti, kendi buldu, zamanında beni korumadı, şimdi de dengesiz dengesiz hareketler, çekemiyorum onu. Onunla muhattap olmamak için, zaman geçirmemek için bulaşıkları elimde yıkıyorum. Ben evi temizleyim, çocuğu dışarı çıkar dedim, hayır dedi, parkta oynatacak alt üstü, artık bunalıyorum ben. Yemek, temizlik, çocuğun peşinden koşmak, akşam olunca da eşimin sırnaçması, istemiyorum. İki dakika önce bana küfür et, sonra gel yanıma sırnaç, yapışık kişileri sevmiyorum. Çocuğum da öyle, gece benimle uyumak ister, her gittiği yere bende geleyim ister, bensiz bir yere gideceği zaman ağlar, salın beni artık ya.

Ben yoruluyorum, bunalıyorum, bazen oluyor ki saçımı taramaya bile zaman bulamıyorum.

İstediğim saatte uyuyup, istediğim saatte uyanmayı özledim. Dışarı çıkıp herkesten bağımsız gezdiğim günleri özledim. Özgür olmak istiyorum ama çocuğumun da huzurlu olmasını istiyorum, ikimizde birbirimizden bağımsız ama birbirimizi seven kişiler olamaz mıyız? Kocamla sadece aynı evi paylaşıyorum, hayallerimin içinde hiçbir şekilde yok, kendi kendini yok etti ama ben çok sıkıldım