Birbirimizle acılarımızı paylaşalım mı bu gece, gizli açık?

Seni üzen bi şey var mı gizli paylaşmak ister misin benimle? Belki bi çözüm buluruz. Hiç değilse rahatalrsın. Yargılamam hiç dert etme. 🙂

Seninkilerin üstüne benimkiler çok basit kaçar, anlatmaya utanırım.

Hayır olur mu? Sakın öyle düşünme. Asla. Herkesin yaşadığı şey kendine büyük. Benim yaşadıklarım da bir başkasınınkinin yanında küçük kalır. Sakın böyle düşünme hiçbir zaman.

Öyle çok bir şey yok bende, küçüklüğümden beri hep ilgisizlik ve sevgisizlik içinde büyüdüm. Annemden hiç ilgi görmedim, beni umursamazdı. Babam da zaten ortada yoktu, 10 yaşlarında falan anneannem bize taşındı. Ama görsen hayatında görüp görebileceğin en cahil insanlardan, benim de bir kedim vardı. Bu da hayvan düşmanı, o kediye ve bana 2 yıl boyunca neler neler yapmadı. Düşün 10 yaşındayım uyurken odama geliyorlar abimle beraber ayı şişman geberesice gibi şeyler diyorlar, bende uyanığım duyuyorum bunları o zamanlar zayıf olmama rağmen yemeden içmeden kesilmiştim. Kedime vuruyorlar, kızıp bağırıyorlar falan 12 yaşında çocuğum bir şey yapamıyorum annem de takmıyor. 12 yaşında bir depresyona girmişim var ya, görmediğim baskı kalmadı o yaşlarda. Şiddet gördüm annem sesini çıkarmadı, abim sırf arkadaşımla konuşurken ses yaptım diye odama gelip beni yere itip karnımı tekmeleye tekmeleye dövmüştü, 12 yaşında falanım yine o zamanlar. Bide 7 yaşlarındayken falan beni defalarca taciz etti falan, en son annem kediyi sokağa attı. O gün bugün bir şey yok, sadece artık konuşmuyoruz. Öyle çok bir şey yok, çözülecek bir şey de yok ama anlatayım dedim bari.

🥺çok çok üzüldüm. Ve neden küçümsedin bir sürü şey yazmışsın ve hepsi birbirinden ağır. Şu an nasılsın kendi başına mı yaşıyorsun neler yapıyorsun lütfen bahset bana. Of öfke doldum 😭

Babamla da görüşmeme sebebimiz beni 10 yaşındayken boğazlamasıydı bu arada, o da alkoliğin teki zaten. Yalnız yaşıyorum evet, kedimi unutmaya çalışıyorum sadece. Yıllar geçmesine rağmen hala etkisinden çıkamadım kedinin, hala öfkeliyim anneme.

😭 hayvanlara kıyamıyorum hiç. Of ya. Mezarı var mı peki? Belki ziyarete gidebilirsin. Elbette mezar taşı ve görünür bi mezar yoktur ama olduğu yere yakın olmak bile iyi hissettirir. Konuşursun onunla. 🥲🤍Kendi başına nasıl yaşıyorsun peki başa çıkabiliyor musun?

Yok hayır, sokağa attı sadece. Nerede, yaşıyor mu, öldü mü bilmiyorum. Yani eh, küçüklüğümden beri evde hep yalnızdım zaten. Pek de değişen bir şey yok benim için, ama senin yaşadıklarının yanında benimkiler komedi filmi gibi kalıyor.

Ya saçmalama lütfen kızacağım ama artık! Söylediklerin teker teker çok ağır zaten. Abi tacizi ne demek? çocukken işkence ne demek? İhmal ilgisizlik sevgisizlik bi insanın ömür boyu kendini yalnız ve boşlukta hissetmesine sebep olur. Bınu tamir etmek o kadar zor ki. Neden küçümsüyorsun yaşadıklarını? Nolur yapma bunu kendine.

Bu gerçeği değiştirmiyor, evet benimkiler bitmiş artık tek yaşıyorum ama seninkiler hala devam ediyor. İstedikleri gibi olmazsan evlatlıktan reddetmekle tehdit etmeleri bile benim bu yazdığım satırlardan kat kat daha ağır. Özellikle 36 kilolara düşmen, vücudunun lösemi gibi olması ve benzeri şeyler. Bunlar çok ağır, sen bu durumdayken ben yerde tekmelensem ne fark eder? o an max 10-15 dakika sürmüştür zaten, pek bir önemi yok seninkilere göre.

Ya hayır ya böyle hissettirmek için yazmadım sadece üzüntümü paylaşmak istedim. Bak hayatta böyle bakarak hiçbir zaman iyileşemezsin. Acıların için gereken üzüntüyü yası yaşaman gerekir ki oralar kabul bağlasın. Görmezden gelip küçük görerek o sorunlar küçülmüyor. Büyük acı demek illa kanser ya da tecavüz demek değil. Bak bazı insanlar vardır çpcuklen bir bebeğini çaldırır. Ve o orada kalır. O günü aşamaz onun travması da odur. Çünkü onun o bebeğe yüklediği anlamı ondan başkası bilemez. Seninkiler d eçok büyük. Terk edilmek korkunç bi şey. Bu güvensizlikle yaşamak. Evet geçmişte kaldı bunlar. Bu açıdan çok sevindim senin adına. Ama bu geçti demek değil. Lütfen kendine şefkatli bir gözle bak ve sarıl. Acılarını küçümseme. Çünkü kimse başına gelecekleri seçemez. Daha büyüğünü yaşamamış olman yaşadıklarının küçük olduğunu göstermez.

Haklısın, ama neden insanlara yardım etmeye çalışıyorsun ki? bunların bir kısmını bile yaşasam kimse umrumda olmazdı. Ama sen tüm bunlara rağmen yardım edip teselli veriyorsun, pozitif yaklaşıyorsun. Ben hiçbir şeye pozitif yaklaşamıyorum, nasıl?

Ben hiç pozitif değilim aslında. Görüp görebileceğin en karamsar insanlardan biriyim. Ama bunun bi faydası yok bana. Birileri için iyi tarafından bakmaya vesile olursam onun hayatı için ne büyük bir şey olur kim bilir. İşe yarar hissetmek istedim işte şu s*ktğmin dünyasında. Ben insanlara hep değer verdim. Elimden gelen bir şey olursa asla sakınmam.

İşe yarar hissetmek için böyle olman aşırı iyi bir şey bu arada. Kendin de iyi birisisin zaten, ama emin ol nefes sesin bile ailenden daha önemli ve gerekli. Böyle olmak çok isterdim ama olamadım, yardım etmek yerine kendi öfkemi bastırmak için diğer insanlara kötülük yaptım. Onlar üzülünce insan olduğumu hissediyordum, küçükken bana yaptıklarının aynısını yapmak beni iyi hissettiren tek şey, ego tatmini sanırım kısaca. Böyle olmak istemezdim, senin gibi olmak için şeytana ruhumu bile satabilirim bu konuda. Gerçekten iyi birisisin, uzun zamandır böyle iyi bir insan görmemiştim açıkçası.

Bilmiyorum. Belki de iyi değil de sadece hassas ve kırgınımdır, kim bilir? Bence sen de kötü biri değilsin çünkü kötüler kötü olduklarını düşünmezler. Bunları söylüyorsan vicdan muhasebesi yapıyorsun demektir ve belli ki böyle olmaktan mutsuzsun. Terapiye gitmeyi düşünür müsün? Eminim çok yol kat edersin. Senden çok ışık aldım bu konuda. 🤍

Zamanında psikiyatriste gitmiştim, xanax verip yollamıştı. Onu da kullanınca hayatım kaydı zaten, doktorlara da kinliyim açıkçası. Pek de bir işe yaramıyorlar bence.

Psikiyatriden bahsetmiyorum psikoterapi. İlaçsız konuşma terapisi yani