Annem hep beni aşağılıyor?

aynı şeyleri bende yaşıyorum. hatta daha kötüsünü. babam bizi küçükken başkan bir kadın için terketti, birine baba demek nasıl bir şey bilmiyorum. bir kere bile aramadı sormadı. umursamadım, çünkü düşünce yapım ve hayata bakış açım o kadar farklı ki bir babaya ya da her hangi birinin sevgisine ihtiyaç duymadım, kendimi kötü hissetmedim. neyse, senelerdir çalışıyorum, anneme ve kardeşime bakmak için. bütün ihtiyaçlarımı kendim karşılıyorum. okul hayatımı çok başarılı bir şekilde geçirdim, universiteyi de aynı şekilde geçirmeyi hedefliyorum. annem benden nefret eder, onu mutlu etmek için elimden geleni yaptım ama yine de bana karşı tavırları değişmedi. çünkü ona babamı hatırlatıyordum. yüzüm, hareketlerim, mizah anlayışım, sinirliyken yaptıklarım. her şeyim ona babamı hatırlatıyordu. düzelir dedim sonuçta ben babam değilim, ne olursa olsun ben onun kızıyım değil mi? düzelmedi. başarılarıma rağmen her fırsatta beni dibe çekmek istedi, hor gördü "aynı baban gibisin, bir işe yaramazsın senden bir halt olmaz, nasıl bir günah işledim de allah bana senin gibi bir evlat verdi? seni doğuracağıma taş doğursaydım keşke" evet, bu lafları çok sık duyuyorum. hiçbir şey yapmasam bile bi şekilde beni suçlayacak bir şey buluyor. evet, kalbim kırılıyordu. ama asla ağlamadım, zayıflıktan ve birinin bana acımasından nefret ediyorum çünkü. kendime kendim için acımama bile izin vermedim. boş verdim, çünkü dediğim gibi hayata bakış açım çok farklı. bunlar benim için küçük problemler, bir anneye ya da babaya ihtiyacım yok. intihar etmek ya da intiharı düşünmek benim için zayıflıktır, bunlar da aciz insanların işidir. dünyanın yükü bizim omuzlarımızda değil, dünyadaki sayısız insanların acılarını biz çekmiyoruz. sırf sevgi görmedik, kalbimiz kırıldı diye tanrının bize verdiği cana kıymayı bırak, düşünmeye bile hakkımız yok. ölmek için değil de mücadele etmek için çabalamak, kariyerinin peşinden koşmak varken intihar etmek mi? kusura bakma ama güçsüzsün, çok zayıfsın. bu dediklerimden bir ders çıkarırsın umarım.

Öncelikle bu durumu yaşadığın için çok üzgünüm.

Ancak Allah size bu canı emanet verdiğinden ötürü intihar büyük bir kıyamdır. Olacaklara sabretmeli ve azmetmelisiniz. Yoksa bu dünyaya neden geliyoruz?

Görünen o ki, sınav konusunda ailenin büyük bir beklentisi var. Olmayınca hayal kırıklığına uğramış ve hıncını senden çıkarmış. Annelerin çoğu böyledir :)) Ancak şunu belirtmemde fayda var ki emin ol senin iyiliğini istiyordur. Endişesini öfkesiyle belirtiyor. Annenle bu durum hakkında sakin bir günde konuşmalı ve hislerini anlatmalı bu konuda ısrarcı olmalısın.

Allah ikinizin kalbini yumuşatsın.

Ben de senin gibiyim bu yıl 2. kez girdim hiç çalışmamistim motivasyonum yoktu biraz özel bir durumdan yani. Seneye tekrar girecem sen de çalış baya sonra hiç beklemedegin kapılar açılır önüne olumlu düşünmeye calis kendinle ilgili