Babam yok, hayat bok gibi?

Babam annemle ben 8 aylıkken ayrılmışlar, hiç bir zaman baba eksikliği çekmedim, 5 yaşına kadar insanların babası olduğunu bilmiyordum, ilk okulda baba toplantısı yapmışlardı, herkesin babası gelmişti ben tek başıma oturmuştur, ozamanlar anlamıyordum ama şimdi düşününce cidden kırıcı bir durum. Bu hafta köye gelmiştim anneannemin yanına, birtane teyze var dün herkesin içinde babanla görüşüyor musun dedi, bende hayır dedim. Bugün aynı soruyu herkesin içinde sordu ve cidden çok kötü hissettim. Beni bu hayata mahkum ettiği için onu affetmiyorum, diğer çocuklarına babalık yapıp beni umursamamasını affetmiyorum, sınava girerken beni arayıp rahatlatmamasini affetmiyorum. Şimdi düşününce ne kadar çalışırsan çalış, aile bozuksa bir şey olmuyor. Okul hayatım boyunca takdir aldım. Öğretmenler babam oldu. Benim babam hiç olmadı.