Derdimi dinleyebilir misiniz?

merhabalar öncelikle. İlk kez böyle online bir ortamdan soru soracağım. Şimdi benim bir ablam , abim ve boşanmış anne ve babam var. Küçüklükten beri babamla annemin araları iyi değildi büyüğünden küçüğünden bol ağlamaklı iğrenç kavgalar yaşadık. Hem annem hem de babam bu konuda çok duyarsızdı ve hep önümüzde kavga ederlerdi. Babam zaten askerdi eskiden pek görüşmezdik yakın değildik yani. Ama her geldiğinde kavga ederlerdi. Annem babama cidden böcek gibi davranırdı her gördüğünde küfrederdi ve babam da annemi sayısız kez aldatmıştı. Böyle bi ortamda büyümüştük biz de. Sonradan babam ve annem boşandı zaten. Annem, babamı eve getirtmek için bir sürü uğraş verdi bizi yanına götiürttürüp ikna ettirmeye çalıştı ama olmadı olamazdı. Daha sonra annem babamdan çıkarması gereken hıncınız bizden çıkarmaya başladı. Öyle diyorum ama dövmezdi fiziksel olarak bir şey yoktu yani. Onun da psikolojisi pek iyi değildi zaten o zamanlar. Bunlar yaşanırken abim başka bir ilçede işini yaptığı için görüşemiyorduk. Annem bize çokça "Geniniz bozuk zaten kızım" ve "Babanız belli" gibi şeyler söylerdi kızdıkça yanında da tabi ki birçok küfürle. Bunlar olurken hem abim hem de ablam çokça ağladı abim sinir krizleri geçirdi. Ablam ağlarken bep yanında durdum teselli ettim onu , abim kriz geçirirken yanında durdum konuşmaya çalıştım. Bu sırada da 12 yaşlarımdaydım. O sıra kendime minik bir söz vermiştim asla bu konu hakkında ağlamayacağım , abim ve ablamın yerine güçlü duracağım diye. Dediğimi de yaptım asla ağlamadım bu konu hakkında ve bunu yaparken bir tikin olulru. Ne zaman gerilsem veya ağlayacak gibi olsam gülmeye başladım. Bu yüzden anem bana çok sinirlenirdi arsız nasıl da gülüyor diye. Kimse de anlamazdı kadar küçükken içimde yaşadıklarımı. Daha sonra huzur gelmeye başladı her şey güzelce gitmeye başladı. E tabi o zamanlar kimseye yaslanamamış bir çocuk olarak kendi kendimi yetiştirdim çok küçük bir yaşta olgunlaştım. Annemler hep şaşırırdı bu küçük yaşında aklı yetişkin gibi diye. Bunları bir kenara bırakırsak benim asıl anlatmak istediğim bugün yaşadıklarım. Bugün bütün ruhum parçalandı. Babam yokken annem de yok oldu benim içimde tamamiyle. Ablamın haklı olduğu bir konuda anneme karşı ablamı savunmaya çalıştım. Annem böyle konulara gelince beklenmedik bir şekilde gururlu bir insandır ve asla yanlış olduğunu kabul etmez. Bunu bile bile onunla bir tartılmaya girdim. Sonucu zaten belliydi. Sonunda vazgeçtim annemin önünde oturdum sandalyeme ağladım. İlk kez böyle bir şey yaşadım. Annem bana öyle bir baktı ki ben ağlarken hala içim titriyor ne yapacağımı bilmiyorum. Aklıma sığdıramıyorum. Bir ana canından kanında olan çocuğa göz yaşları akarken öyle soğukça bakabilir mi? bir anda içimdeki her şey parçalandı o an. Zorla tutunuyordum zaten anneme ama o duygu kırıntısı bile olmayan aşağılayıcı gözleri görünce bıraktım artık saldım her şeyi. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Eğerokuyanvarsa buraya kadar çok çok teşekkür ederim. Yazmakta hep kötü oldum. Cevap beklemiyorm