Dışarı çıkmak insan için önemli bir ihtiyaç mıdır?

Evet ben senelerdir evde boğuluyorum zaten

Evet hem senelerdir böyle yaşıyorum çocukluğu geçtim az da olsa çıkıyordum ama ergenliğim gençliğim hep evde geçti özellikle gençliğimin en güzel yılları eve kapalı geçti hep insanlara imrenerek dışarıya özlem duyarak yaşadım hâlâ aynı maalesef böylece geçiyor ömrüm

Maalesef hiç çıkamıyorum hiçbir yere gitmiyorum ailemle bile hiçbir yere gitmem ben öyle bir kapanmışım ki 10 15 sene önce de zaten evdeydim eve kapalı yaşıyordum ama zamanla daha da çok kapandım hayattan iyice koptum yaşadığımı bile unuttum artık gerçekten çok kötü bir his kimsede anlamıyor zaten beni

Hiç sanmıyorum ya yapabileceğimi arkadaşım olsaydı belki olabilirdi tek başıma çıkamam şimdi balkona çıktım yolda kızla erkek çok görüyorum sevgililer ya da evliler herhalde öyle çok görüyorum keşke benim de öyle olsaydı kız arkadaşım beraber çıkardım

Ailemle hiçbir yere gitmiyorum ben gerçi kimseyle bir yere gidemem tek çıkmak daha iyi olur ama onu da yapamıyorum maalesef

Ailemle sorunum yok aslında benim sorunum tamamen içe dönük bir insan olmak

Ben kendimi bildim bileli çocukluğumdan beri içe dönük biriyim bunu dibine kadar yaşadım hâlâ yaşıyorum ama bir taraftan da dışarıya çıkmaya sosyalleşmeye gezmeye eğlenmeye kız arkadaş edinmeye sevgili olmaya sevilmeye ihtiyaç duyuyorum bu içgüdüsel bir şey ice dönük olmak buna engel değil bazı insanlar içe dönük bazılar dışa dönük sorun bu değil benim sorunum çocukluk ve ergenlik kaynaklı çünkü o yaşlarda açılamadım kendimi aşamadım ve her yönden eksik yetersiz kaldım psikososyal gelişimimi tamamlayamadım utangaçlığımı çekingenliğimi yenemedim özgüven kazanamadım ve pasif kaldım yetişkinliğim de olumsuz etkilendi

Basit olsaydı gençliğimi eve kapalı geçirmezdim zaten gençliğim en güzel yaşlarım eve kapalı geçti benim için basit kolay değil maalesef benim hayatım hep böyle 20 sene öncede böyleydim hâlâ böyleyim değişmiyor hiçbir şey açılamıyorum gittikçe daha da kapandım içime çok pasif kaldım hayata karşı

Çocukken ve ergenliğimin başlarında sokağa az da olsa çıkıyordum okula da gittim yani insan içine çıktım ama yine de pasif sessiz kaldım açılamadım maalesef sosyalleşemedim bilmiyorum gerçekten çaresiz bir durumda hissediyorum kendimi ergenliğim ve ilk gençlik yıllarımda açılamadım hep evde durdum kendimi aşamadım pasif kaldım bu yüzden hayatın dışında kaldım evde dura dura da iyice kapandım böyle kaldım gençliğimi evde çıkamadan yaşadım

Sağ ol ama kurtulsam bile hayata geç kaldım hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım ki ne güzel en genç yaşlarım heba oldu kaybım büyük

Senelerdir istiyorum ama olmuyor ki yapamıyorum yani başaramadım

Benim hayatım eve sığdı ama gençliğimi hep eve kapalı yaşadım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum ömrüm evde geçiyor

Evet dayanılmaz ama hep dayandım hâlâ dayanıyorum maalesef başka çarem yok

Neden gençliğimi eve kapalı geçirdim o zaman senelerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum hatta ergenliğimde bile çıkmazdım dışarı liseye gidip gelirdim liseden sonra zaten tamamen kapandım askere gittim geleli 11 sene oldu hep evdeyim yani en güzel yaşlarım evde geçti maalesef dışarı çıkamıyorum

Utangaç çekingen içe dönük biriyim çok maalesef hep içime kapanık kaldım hep evde durdum dışarı çıkamadım alışamadım zamanla iyice evcil oldum dışarı çıkamaz hale geldim dışardan korkuyorum

Psikolog ne yapacak

Hiçbir faydası olacağını sanmıyorum