Çok usandım keyfimi, kadınlığımı, cinsel zevkleri yaşayamamaktan. Mutlu olmak hakkım değil mi?

Tek mesele böyle şeyler de değil ki hep yüreğimde çocukluğumdan beri yara ve eksik bazı şeyler. Bazen erkekler anlamıyor kadınken başarılı olman için önüne ne denli taşlar konulduğunu. Bıraktım cinselliği vs arkadaşlarımla eğlenmeye hakkım yok mu? Sokakta bir damga yemeden gülme hakkım ya da. Dünyanın bazı yerlerinde çok normal olan her şey niye hep bana haram? Erkek kardeşim 2 yıllık bölümü bile özelde okurken benim burada olmayan iyi bir bölümü şehir dışında okumam bile niye bu kadar yasak. Ben onun bunun boyunduruğu altında bana kızacak mi biri diye yaşamaktan çok sıkıldım. Cidden artık yaşamaya katlanamıyorum.

Çok usandım istediğim bölüm yaşadığım şehirde yok okumama izin vermediler illa burada okuyacaksın diye, boş durmayayım çalışayım dedim elalem ne der başka yerde çalışamazsın dediler. Çalışma hakkım bile yok. Evdeki masa bile benden daha işlevsel yaşamak o kadar ağır geliyor ki.

Küçük var. Mimarlık ama sevmiyorum bölümümü. Çizim yeteneğim yok her jüride manevi işkence görüyorum. Yine de çabalıyorum tabi. Puanımın da bayağı altında. Ben şehir dışında bir tm bölümü okumak istiyordum ve aslında derecem vardı ama ailem engel oldu. Benzer sıralaması olan arkadaşım o bölümü ve okulu yazdı şimdi de yurtdışına gitti okumaya. Ya belki çok kötüdür bu yaptığım ama onun storylerine bakınca çok üzülüyorum ve kıskanıyorum keşke ben de onun gibi gidebilseydim diye. Onun da ailesi şehir dışına zorla yollamıştı onu ama benim nedenlerle aynı sebeplerden değil. Onun ailesinin sebepleri ekonomikti. Ona baktığımda daha çok üzülüyorum aileme onun gibi karşı çıkamadığım için. Ben çıksam dayak yerdim zaten.

3. Sınıfım ama çok zorlanıyorum çizim dediğim şey el işi maketler aslında hiç sevmiyorum okulu. Lupus hastasıyım ve bir şeyler tutmak bazen çok zor düşünün ne kadar bana uygun olmayan bir bölüm olduğunu. Teşekkür ederim bu arada.

İyiyim sen