Gençliğinizi güzel yaşayabildiniz mi?

Bende 33 yaşındayım aynıyım işsizim param asosyalim hayatımda hiç kız arkadaşım sevgilim olmadı hiç gezemedim eğlenemedim her şey içimde kaldı gençliğimi hiç yaşayamadım hayatı hep kaçırdım gün göremedim mutlu olamadım evde durmaktan yaşadığımı unuttum artık

Fakat bunun için bir şeyler yapmanız lazım. Bu aralar meşgulüm biraz ama sonra bir iş bulup çalışacağım ve okul-iş olarak devam edeceğim yani en azından istediğim şeyleri alıp gezmek istiyorum; siz de öyle yapmaya çalışın.

Ben öyle yapamadım yapamıyorum da gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim bende senelerdir hep dışarı çıkmak çalışmak gezmek eğlenmek isterdim ama yapamadım yaşlanacağımı da biliyorum hayata uyumsuzum maalesef

Böyle düşünürseniz, bir şey yapmazsanız daha çok üzülürsünüz. Ben de her gün asla mutlu olamayacağım için sinir, stres ve üzüntü yaşıyorum ama gençliğimi de heba edemem. Siz şu an sitem etmekten başka hiçbir şey yapmıyorsunuz. Kendinize gelip aklınızı başınıza almanız gerekiyor.

Gençliğim hep üzülerek sıkılarak mutsuz geçti hiç bunalımdan depresyondan çıkamadım yani en güzel yaşlarım evde geçti hiçbir şey yaşayamadım çalışmak gezmek eğlenmek aşk yaşamak arkads çevre edinmek bir şeylere sahip olmak istedim ama olmadı yapamadım yapamıyorum da yaşlanıyorum artık ve hayata geç kaldım üstelik iyice içime kapandım hayatta her yönden eksik yetersiz zayıfım hayata uyum sağlayacağımı sanmıyorum toplumda bana yer falan yok

Ee bana da yer yok ama toplum umrumda değil.

İşin şakası biz de bu toplumdayız ve dünya sadece bu toplumun değil; bizim de dünyamız. Başkasının ne düşündüğünü böyle gereksiz bir şekilde takarsanız o zaman mutlu olamazsınız. Siz zaten mutlu olmak istemiyorsunuz ki! Mutlu olmak isteseniz çabalardınız.

Ben neden mutlu olmak istemeyim bu yaşıma kadar hep mutsuz yaşadım ve bundan hep rahatsizim bende mutlu olmak hayatın içinde olmak gençliğimi güzel dolu dolu yaşamak hayatıma anlam renk katmak isterdim ama olmadı beceremedim evde geçti gitti ömrüm bu yaştan sonra da hayata geç kaldım zaten hayata uyum sağlayabileceğimi sanmıyorum zaten evde durmaktan iyice hayattan bezdim heves kalmadı çok bitkinim

Allah bize yardım etsin, ne diyeyim.

Amin ama gerçekten dayanamıyor insan nasıl dayandım bunca sene bilmiyorum

Anlıyorum sizi. Ben 21 yaşındayım ve ben bile dayanamıyorum. Siz de gençsiniz hâlâ ama benden büyüksünüz diye öyle dedim yani yanlış anlaşılmak istemem.

Ben 33 yaşındayım evet yani gençliğimin nerdeyse tamamı evde geçti ve gerçekten nasıl dayandım bilmiyorum hâlâ nasıl dayanıyorum anlamıyorum nefes alamıyorum artık

Yok reis nefes alamasanız bu mesajı yazamazsınız akaksksks şaka şaka gülün diye

Ciddiyim bak ölüden farkım yok gibi mezarda gibiyim aynı yani gençliğime dair hiçbir yaşanmışlık yok anı yok hep evde geçti senelerim yaşadığımı hiç hissedemedim

Onu anladım zaten reis ama asıl meseleye gelelim; neden böyle yaptın? Benim gibi olduğun için mi? Yoksa başka sorunların mı var?

Ben çocukluğumdan beri böyleyim yani kişilikle alakalı tamamen içe dönük çekingen utangaç biriyim sessizim okulda mahallede çocukken hep dışlandım aşağılandım yalnız kaldım okulda kimseyle konuşmadım sosyalleşemedim sıramdan kalkmadım liseden sonra da tamamen eve kapandım zaten askere gittim askerde de aynıydım açılamadım askerden geldim yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı geçti yani açılamadım maalesef kapandıkça daha da kapandım 5 10 15 sene önce de aynıydım hâlâ aynıyım evden çıkamıyorum kendimi eve kapattım dışarı çıkmaya korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum özgüvenim yok bu istemsiz bir şey kontrol edemiyorum

Aileniz ne diyor bu işe? Bir de destek almanız gerekiyor; farkındasınız değil mi?

Ailemde bıktı artık bende bıktım destek falan işe yaramaz sanmıyorum düzelseydim bu yaşıma kadar zaten düzelirdim olmuyor demekki ben kaybettim bu hayatta maalesrf

Destek almadan neyi belirliyorsunuz kafanıza göre? Psikoloğa gitmeniz şart.