Her şeyin farkındayım ama yinede susuyorum neden?

Susuyorum ama içim içimi yiyor…. Ailemden nefret ediyorum en çok da babamdan sebebi de beni kullanması hastalığımdan dolayı maaş alması. Öyle zoruma gidiyor ki bedensel engelliyim zihinsel engelli olmama rağmen beni hastaneye götürüp “doktorlara özurlu taklidi yap” demesi ondan sonra sırf bi işe girebilmesi için beni de aynı rehabilitasyon merkezine kayıt ettirmesi… Bazı engellilere bakıyorum da tedavileri olmadıkları halde çocuklarına nasıl çaba harcıyorlar benimkiler ise aman maaşı kesilmesin yeter kafasındalar. Keşke ölseydim diyorum yaşım 28 oldu hiç güzel gunlerim olmadı. Ah birazcık cesaretim olsa… kendime kıyamıyorum da