Yerimde olsanız babanızı reddeder misiniz?

Evet. Ben zaten reddettim ki. Benim babam yok. Var ama yok. Bana bir babalık yaptığını görmedim doğrusu. Varsa yoksa oğulları onun canı ciğeri. Ne torununa sevgisini hissettirir ne de bana. Ben bir hata yapsam kırk kere başıma kalkar. Kıçı sıkışınca kızım kızım der. Kendi oğullarına o kadar değer verirki nerdeyse bklarını yiyecek ama oğulları onu istemez gelinleri istemez evine. Sonra kalkar beni arar sana gelecem sende kalacam der. Bir de sanki bana çok değer veriyor gibi hayatıma karışmaya kalkar. Artık ben noktayı koydum git çok değer verdiğin oğularının yanında kal. Karılarına laf geçiremiyorlar babasını benim evime gönderiyorlar. Bir de işin komik yanı abilerim olacak şrfzler bana diyirlarki benim babamın sana ihtiyacı yok. Ulan ihtiyacı yoksa ne diye gönderiyon yanıma. Eşime desen saygısı yok babamın. Çocuğuma beni aşağılar kötüler. Onun yüzünden huzurum kalmıyor be vallahi artık ben bitirdim. Benim senin gibi bir babam yok dedim. Ve bitti... Ne ararım ne sorarım gram vicdanım sızlamıyor. Çünkü ayrımcılık yapıyor. Kızlar sevilmiyor yani benim sülalemde değer verilmiyor. Ben kendi çocuğuma hiçbir şekilde bu şekilde davranmayacam aynı şekilde babası da davranmayacak. Benim yaşayamadığım herşeyi çocuğum yaşayacak. Onun mutlu olması için herşeyi yapacam. Yani bu sebepten dolayı evet red ettim.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki lütfen oku bunu
Babam içki içiyor hemde her gün ve her gün kavga çıkarıyor evde çocukluğumdan beri bizim faturlamarimiza bile bakmıyor dayimlarin akrabaların zekatiyla sadakasiyla yaşıyoruz. Altındaki dükkanı dayım aldı çalışsın para kazansın baksın ailesine diye ama her gün ben size bakmak zorunda değilim siz alın ekmeği suyu diyor devamlı. Annem kanseri yeni atlattı asla yanında olmadı ben baktım annemin tüm ameliyatında kemoterpaisinde her şeyinde neyse bir halta yaramadığı gibi hala uğraştı bizimle dünde büyük kavga oldu artık bitti.
Ben çok babaci bir insanım çocukluğumdan beri ama bana hayatı zehretti ölmek istedim annemi düşündüm annemi hasta etti artık affim yok ve onun için üzülmek yok kimse senden değerli değil nolur sil kalbinden onu bize vermeleri gereken sevgi vardı, annelerimize değer vereceklerdi ki biz mutlu olalım annelerimizi mutsuz ettiler bizi mutsuz ettiler depresyonla sürüklediler hayatta mutlugumuzu aldılar Allaha havale ediyorum ve bizlerden uzak kalmasını istiyorum bu kadar gözyaşı yeter