Bunun sonu nereye varır?

Şimdi olayın kaynağını bulmak lazım..

Senin yalnız olmana sebep olan şey neydi mesela? Geçmişe bir göz gezdir.

Yalnız yaşayarak değil tam tersi insanlarla bir arada olarak onların gerçek yüzünü görmüş olursun.
Herkesin zor bir yaşantısı var kendine göre. herkes farklı bir imtihandan geçiyor. Birinin derdi diğeriyle bir olmuyor. Ne kadar anlatırsan anlat... ağlayanların sayısı anlamayanların sayısını hiçbir zaman geçmiyor. Çünkü yaşamamış. Nerden bilsin senin ne çektiğini ya da ne hissettiğini. Ama empati yapabilen insanları da araya katarsak eğer... onlar seni çok iyi anlarlar. Çok da güzel teselli ederler.

Bazen insan kendi kendini teselli etmesini de bilmeli. Sürekli birilerine ihtiyaç duymamalı.
Ama tabi senin açından bakarsak olaya sen ciddi anlamda kendini dört duvar arasına sıkıştırmışsın. Bu şekilde hayat sürmez... sürekli üzülürsün sürekli kendine dert edinirsin.. sürekli kafaya takarsın. Aslında umursamaz gibi görünürsün fakat her şey senin için dert olmaya başlar.
Öncelikle seni hayattan soğutan herneyse onlardan uzaklaşmalısın. Sonrasında seni anlayabilen birilerini bulmalısın. Allah varken tabiki de yalnız değilsin fakat neticede hepimiz aciz bir kuluz.
O yüzden insan insana her zaman muhtaçtır. Sonuçta dünya da yaşıyoruz. Yeri gelecek derdini dinleyecek yeri gelecek yardımcı olacak yeri gelecek gözyaşlarını silecek... böyle bir insan herkese lazım bence.
Yoksa bu hayat ciddi anlamda geçmez. Düşüne düşüne hasta olursun... hiç değmeyecek dertler yüzünden sağlığından olursun. Sence değer mi?

Rica ederim.
İşte dediğim gibi herkesin derdi , imtihanı farklı. Bu yüzden ben seni anlayabildigim kadarıyla yorumladım. Yoksa bizzat yaşayan sen olduğun için eminim ki çok zorluklar çekmişsindir. Ondan hiç şüphem yok.
Sadece sorunun kaynağını bulup düzeltmen gerekiyor.