Sizce hayat sıktı mı artık?

Aslında büyüdükçe öğreniyoruz. Öğrendikçe işlerin nasıl yürüdüğüne daha fazla hâkim oluyoruz ve daha doğru tahminler yapabiliyoruz. Böylece olacak şeyleri genellikle tahmin edebiliyoruz, ki böylece tahmin etmediğimiz şeyler olmuyor pek. Öyle olmayınca da heyecan olmuyor. Sonunu tahmin edebildiğin bir film gibi oluyor hayat, tat vermiyor.
Yine de geleceğe umutla bakılması taraftarıyım. Budizm'de gelecek kaygısı kibir olarak görülür. "Ben gelecekte ne olacağını çok iyi biliyorum." anlamına gelir çünkü. Neyse... Yazarın dediği gibi:
"Hayalini kurduğun hayatın değil, hayalini bile kurmadığın bir hayatın gerçekleşemeyeceğinden emin misin?"