Hiçbir şekilde mutlu olamıyorum, herkes üzerime üzerime geliyor. Ne yapacağım bu şekilde?

Bana esas sıkıntı veren şey farklı bir konu aslında. Öyle bir sınıra geldim ki en ufak bir soruna tahammülüm yok ama herkes sorun çıkarıyor inatla. bir şey de diyemiyorum. İnsanlardan kurtulsam yenileri gelecek onların da sorun çıkarmayacağının garantisi yok

Küçükken çok uzun bir süre cinsel istismara uğradım. Sonrasında kendimi iyi hissetmek kafamı dağıtmak için birçok şey yaptım çeşitli sporlar, okul, etkinlik hayatımı etkilemesin diye çok uğraştım ama şu an engel olamıyorum. Her anımı da doldursam stresliyim 2,5 senedir belki daha uzun süredir ağlayamıyorum, kabus görmekten uyuyamıyorum huzursuzum kısacası etrafımda herkes de sorun çıkarınca korkmaya başladım çünkü bunun patlaması çok ağır olacak

Farkındayım ama oturup herkese bunu anlatamam

Bu tahammül edebileceğim seviyeyi geçti. Artık çok zorlanıyorum. Keşke çözümü olabilecek bir şey olsa bende aşsam bu durumu. Ama geçmişi değiştiremem yoksa korkularımın üstüne giden bir insanım ben. Bende eskiden köpekten korkardım bir şey yaşamama rağmen üstüne gittim şu an 15 20 köpekle geziyorum, araba sürmekten çok korkuyordum gittim ehliyet aldım böyle yenebileceğim bir durum olsa tamam ama geçmiyor yani. Ben unutsam bile bilinç altıma o kadar işlemiş ki bütün gece uykumda bağırdığım, ağladığım, konuştuğum zamanlar oluyor çoğu zaman kabus görüyorum dinlenmiş uyanamıyorum. Uykusuzum, huzursuzum, mutsuzum birde insanlar böyle yapınca bana geliyorlar artık.

Hayır değil ama küçüklüğümden beri hep benzer rüyalar görüyorum sürekli bir şeylerden birilerinden kaçtığımı korkumun daha arttığını görüyorum. Hatırlamadığım da çok oluyor ama başım ne zaman ağrısa rüya görüp durduğumu anlıyorum. Konuşmaları bağırmaları hep evdekiler söylüyor. Hiç kayda almadım genelde mantıksız şeyler söylüyorum genelde. Ama geçenlerde bir rüya gördüm baya da korktum uyku halinde kafamı kaldırıp anne beni uyandır çabuk kabus görüyorum demişim, geçen arkadaşım bizde kaldı benle yattı rüya gördüğümü bile hatırlamıyorum ama onun da kolunu tutup uyandır beni demişim kız korkmuş baya sonra geri yatmışım bu uyurgezerliğe dönecek diye korkuyorum

Öyle ama çok fazla ayrıntı var ve ben bunu gidip anlatamam üstü kapalı bir şekilde anlattığımda da sürekli ergen damgası yiyorum

Biliyorum bu biraz da benim suçum bu. Kimseye kötü hissettiğimi belli etmedim en yakınlarıma bile kimseye güvenmiyorum çünkü. Dışarıdan sanki çok güzel bir hayatım varmış gibi gözüküyor ben öyle istediğim için. Bana özenen kişiler bile var. Neye özendiklerini bir bilseler keşke

Öyle ama ben ekstra iyi gibi gösterdim. Şimdi biraz bile moralim bozuk olsa ağzımı açsam farklı algılanıyor. Onun öncesinde tepkilerim netken de yargılandığım için haklı olduğum halde susmayı tercih ettim. Ama yine olmuyor. İki ucu

Bu işin içinden çıkamayacağım sanırım en sonunda srtık nasıl ve ne şekilde olacak bilmiyorum ama çok büyük bir patlama yaşayacağım ben bile çok korkuyorum

Bende bundan korkuyorum saatli bomba gibiyim. Normalde vermeyeceğim tepkiler veriyorum. Geçen hafta işte ki sorun yüzünden 2,5 sene sonra sinirden titreye titreye ağladım ben ömrümde kendi kontrolümü hiç bu kadar kaybetmemiştir. Ben kimsenin yanında ağlamam bile normalde

Sorun ağlamam değil ki zaten. Ben normalde sadece ağlayarak deşarj olabiliyorum zaten ama o kadar uzun süredir ağlayamıyordum ki istesem bile olmuyordu ne ölümde, ne kötü durumlarda bir türlü ağlayamadım. Ama işte en olmadık zamanda bir anda kendimi kaybettim. Ben kendi kontrolümü asla kaybetmezdim. Ama şu an kendimi istesem de tutamıyorum tepki vermem gereken yerde kendimi sıkıp en olmadık zamanlarda gereğinden fazla tepkiler gösteriyorum. Bu birikim benim kontrolümü kaybetmeme sebep oluyor. Ve bir an önce bu krizi kendi başıma ufak ufak atlatamazsam insanların arasında kendimi kötü duruma düşüreceğim tıpkı işte olduğu gibi

Yoo çalışmıyorken de paramı kazanıyordum işe ihtiyacım olduğu için değil kafam dağılsın diye girdim zaten

Online ticaretle 19 yaşından beri

Keşke ergen olsam 😒 O kadar basit olsa daha rahat olurdu