Hayatım çürüyüp gidiyor, nasıl düzelteceğim?

5 kardeşli bir ailenin en büyük üyesiyim ve henüz 18 yaşındayım. Hayatımda şeyler yok denecek kadar az ve bu yüzden akademik anlamda da adım adım başarısızlığa sürükleniyorum. Aynı zamanda beraber yaşadığım ailenin maddi durumunu, eğitim seviyesini göz önünde bulundurduğumda gerçekten büyük bir sorumluluk yükünü sırtlandığımı hissediyorum. Ancak kendimde disiplinli bir şekilde bir işin sonunu getirmekte başarılı olmuyorum ve bunu biraz da aileme bağlıyorum zira çevremdeki herkesin hayatı da düzensiz, amaçsız ve başıboş. Açıkçası ben böyle bir hayat yaşamak istemiyorum. Hayallerim var ama tüm motivasyonumu kaybetmek üzereyim. Bir süredir depresyondayım aslında. YKS sınavına 15 gün kaldı. Netlerim ise TYT 55-60, AYT 25-30 bandında. Anadolu Üniversitesinde Psikoloji bölümü okumak istiyorum. Ne yazık ki istediğim yer için yeterli netler değil bunlar. Mezuna kalsam bile bu ailedeki disiplinsizlik ve kendi disiplinsizliğimle tek başıma mücadele etmem mümkün değil. Aslında çevremde hep entelektüel bir imaj çizen biriyim hatta daha dün bir kitap yarışmasında okul 1. si olduğumu öğrendim. Yani anlayacağınız meraklı, entelektüel bir profile sahibim. Şimdi ise bu başıboşluk içerisinde hayatımın ellerimden kaydığını hissediyorum. Bu gidişle akademik başarı seviyem daha da düşecek... Başa çıkamıyorum sadece ama bunun böyle olmasını istemiyorum. Zira eğer bu şekilde devam edersem üniversite hayalimi içime gömüp herhangi bir işe girme günlerim pek uzakta değil. Tüm bu tehlikelerin farkında olmama rağmen bu gerçekten kaçıp kendimi sosyal medyaya ve oyunlara kaptırıyorum. Yanlış olduğunu bile bile. Kendimden de nefret ediyorum bu halde yaşamamda payı olan ailemden de. Keşke hiç olmazsa eğitim seviyesi yüksek ebeveynlere sahip olsaydım. Derdimi anlattığım halde anlamaktan acizler ve durmadan suçlayacak birisi arıyorlar. Bazen de kendilerini suçladığımı düşünüyorlar. Halbuki ben sadece sıkıntılı durumumu anlatıp desteklerini almayı istiyorum. Neyse, onlardan bana hayır yok. Zor fakat onlarla kendimi ayrıştırıp yalnızca kendimi ıslah etmeye odaklanmam daha yararlı olacak.
Tüm bunların yanı sıra pek arkadaş çevresi olan bir tip değilim. Hatta şu sıralarda görüştüğüm sadece bir arkadaşım var. Ona da pek bir şey anlatamıyorum. Fazla samimi değiliz ama normal arkadaşız o kadar. Demem o ki yalnızlık hissi de yaralıyor bazen. Yine de her şey düzende olsaydı ve akademik başarım artsaydı bunu halletmek daha kolay olurdu.

İşte böyle. Korkuyorum olmak istemediğim kişiyi oynamak zorunda kalacağım gelecekten. Eğer tüm bu yazıyı okuduysanız beni dinlediğiniz için teşekkür ediyorum.