Ailemi silmek istiyorum pişman olur muyum?

20 yaşında bi kızım 9. Sınıfta eniştem taciz etti ailemden beklediğim desteği alamadım millet duymasın diye sanırım. Ablam üstüne 2 tane çocuk yaptı şu an. Beni psikoloğa götürmediler annem karşı tarafı benden gizli eve çağırmıştı lise zamanlarımda. Yksye yakın zamanlarda eniştemi köye çağırmak istemişti annem ve diğer ablam, kendimi hiç okuluma veremedim hayata veremedim ve zorla kapalıydım hala da kapalı biliyorlar. Ünideyken açılmıştım gelince geri kapattırdılar. Neyse geçen sene üni kazandım gittim çok mutluydum ama ilk başlarda uyum sağlamakta zorlandım çünkü herkes hemen adapte olmaya çalıştı okula etrafa falan ben ise hayata adapte olmaya çalıştım çünkü sosyalliğim hep sıfırdı, sürekki yatardım mutsuzdum hep ağlardım kendime bakamıycak kadar yorgun hissederdim. Neyse bi şekilde toparladık ben ailemi sildim tabi, Bu sefer erkek arkadaşım sıkıntılı çıktı, şiddet uyguladı bana ev tuttu sonra kirasını ödeyemeyince paşa paşa memlekete gitmek zorunda kaldım çünkü hem ondan korkuyodum hem de ailemi çok özlemiştim, annemin fotosuna bakınca gözkerim dolardı severdim onu çünkü. Okulumu bıraktım 3 ay önce şimdi memleketteyim tekrar sınava gircem. Neyse beni kabul ettiler eve çıktığım için sinirliydiler pek yansıtmadılar anlıyordum Ama beni görmezden geliyorlardı, annem benim gelceğimi duyunca ağlamış hatta. Bana hep babamla dua edermiş, onları da anladım. Şu an ise başında olduğu gibi çıkmazdayım, zorla yine kapalıyım. Arkadaş ortamım yok sürekki yatıyorum habire ağlama krizleri geliyor. Ailemle konuşmuyorum, eskisinden daha Hassaslaştım, pek duygusal biri değilken her şeye ağlar oldum. Canım daha çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum, beynim yorgun bedenim yorgun. Bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece çok yorgunum. Birini bulup bu şehirden gitmek hayatımı kurmak çalışmak okumak istiyorum sadece