Bu durumda olan tek ben miyim?

22 yaşındayım ve hayatımda zar zor sadece 1 defa doğum gününe gidebildim, ne onlar beni davet ettiler ne ben onları davet edebildim, çünkü yasaktı, neymiş millet beni yoldan çıkaracaklarmış, ahlakım bozulacakmış ne arkadaşlar ile bir kafede oturup çay içebildim, ne kuzenlerimle sinemaya gidebildim. Psikolojik baskısı yüzünden yemediğim halt çevirmediğim iş kalmadı, ard arda yalanlar, zinalar.. kendimden o kadar utanıyorum ki ama hakkımı helal etmiyorum, beni ateşe bile bile atan annemden başkası değil, namus namus diye diye gençliğimi yaşamadım, İslamdan tamamen beni soğutmuştu, keşke cahil bir annem olmasaydı, hamdolsun bu işlere girmeyeli çok oldu ama vicdan azabı çooook çekiyorum