Artık Dayanılmaz Bi Noktaya Geldim?

Şuanda çevremde kimsem yok. Ne çıkıp gezebileceğim, vakit geçirip sır paylaşabileceğim kimsem yok. Okula gidiyorum sınıftakiler ile de aram iyi değil. Nedenini bilmiyorum ama ilk dönem herkes ile çok da iyi olmasa da anlaşırdım fakat artık şimdi hiçbiri beni sevmiyor, bişe diyorum kimse takmıyor. Bazen boşa konuşuyorum. Eskiden böyle değildi, herkes le çok iyi anlaşırdım, sınıfı güldüren o çocuk vardır ya o bendim işte. Ama şimdi hiç olmak istemediğim biri gibiyim. Psikiyatri ilaçları kullanıyorum. Dersler zaten lise de bıraktım çalışmayı, tek amacım bi şekilde sınıfı geçebilmek. Çok yalnız hissediyorum, bazen normal olmadığımı düşünüyorum. 17 yıllık mahallemde hiç arkadaşım yok. Normalde mahallem de birsürü genç var, hepside iyi insanlar, babamla falan tanıdıklar babamın çocukluğuda bu mahellede geçmiş, ben eskiden böyle şeyleri önemsemezdim, sürekli bi aktivitem vardı fakat şimdi sürekli boş olunca bunları düşünüyorum. Neden gidip bunca sene hiçbiri ile adam akıllı bi ilişki kurmadım. Sürekli şüphecilik var bende bu aralar, biri arkamdan konuşuyor mu vs. Mesela bu yazıyı ya tanıdık biri okursa gibi şüphecilik var. Ve ilk dönem ben koronada çok insanla muhattap olmadığım için konuşmayı unutmuş gibiydim, sürekli biri ile konuşurken aşırı derecede saçmalıyordum. Belkide bu yüzden beni takmıyorlardır. Kısaca hayattan çok yoruldum. Ne yapacam bilmiyorum.