Tükendim tıkandım artık?

Biraz da herkes gibi bu sınav sisteminin (Kpss) kurbanı olarak kendimi hislerimi ve düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. 2023 de ilahiyattan mezun oldum. Geçen sene çalışmaya başladım kpss ye gerek Ailevi sorunlar olsun gerek çalışma konusundaki yetersizligim olsun gerek sürekli evde olmam ( sosyal hayatımın olmaması) ötürü sebeplerden bıraktım çalışmayı ve kitaplarımı da kaldırdım. En çok da kpss çalışmak ağır gelmişti bana. Herkesin bir kapasitesi ve sabrı vardır. Lakin ben bu sınavı çalışmayı kaldiramadim. Çok ağır gelmişti benlik bir şey değildi 12 saat çalışmak ve başka hiçbir şey yapmamak. Geçen sene belli bir süreden sonra bunalıma girip ağlama krizleri geçirmiştim. Geçen sene yaşadığım bunalimlari şimdi tekrar yaşamaya başladım. bu sınavı kazanamayacagimi bildiğim halde çalışıyorum işte. Neyse kitaplarımı kaldırıp kpss mevzusunu kapatmak istedim. Sonra baktım ki atanmaktan başka bir çarem bir çözüm yolum yok. Tekrar masaya koydum kitaplarımı alan dan da online ders alıyorum. Ama tikandim tükendim artık. 30-35 yaşıma kadar kpss çalışmak istemiyorum. Bu konuda ailemi suçluyorum. Çünkü kpss çalışmak istemediğimi söylesem bu sefer bir işe gir eve destek ol diyecekler. Çünkü ailemin kredi borçları var. İki emekli maaşı bile yetmiyor. Yani bizden parasal anlamda beklentileri var. Hatta ben ilk dönem ücretli öğretmenlik yaptım. Asgarî ücretin altı alıyordum. 4.5 ay çalıştım ve her ay 10 bin lira babama veriyordum bana kalansa 5 bin TL. Kalan parayla ihtiyaçlarimi bile karsilayamadim. Benim hedefim var ama bu hedefim kpss çalışmak değil yurtdışına gidip orada bir hayat kurmak. Annemle bu konuyu konuştuğumda karşı çıktı en azından bana manevi olarak destek olmalarını istedim. Geriye kpss çalışmaktan başka bir seçeneğim kalmadı. Şimdi bunalimlar yaşıyorum. Ne sosyal hayatım var ne sevgilim var ne işim var. Hiçbir şey yok ve uyandığımda ilk işim ders çalışmak olup gecelere kadar sürdürmekten başka bir uğradım yok. Kimseye içimi açamıyorum ama içimde çığlıklar kopuyor ağlama krizleri geçiriyorum. Bu konuda ailemi suçluyorum. Çünkü onların parasal anlamda beklentileri olmasa ben kpss çalışmam. atanıp atanmamak umrumda bile olmaz kpss kitaplarını da kaldırırım. Çünkü öğretmenliği sevmiyorum ve öğretmen olmak için can da atmıyorum. Sırf bir mesleğim olsun diye 35 yaşıma kadar kendimi heba etmek istemiyorum. Mezun olduktan sonra anladım sevmediğimi. Kara kara düşünüyorum ne yapsam diye. Kimseye kendimi açamıyorum beni anlayan yok.