Dışlanmaktan bıktım artık?

19 yaşındayım. Bu zamana kadar doğru dürüst arkadaş edinemedim hep yalnız kaldım. Çocukluğumda sırf cılız ve kısa olduğum için sınıfta hep dalga geçilirdim dışlanırdım. Ergenlikte baya psikolojik sorunlarla boğuştum derken sonra biri çıktı ve zamanla kardeş gibi olduk. Daha sonra birini sevdim bu sorunlarımı aşmamdaki en büyük nedendi. Ama garibanın yüzü güler mi hiç? 2 yıl önce kankam yakın arkadaşım can dostum dediğim adam benim sevdiğim kızla sevgili oldu üstelik sevdiğimi bile bile yaptı bunu ona anlatmıştım.. Lise sonda ise p*çin biri beden dersinde kızların soyunma odasının önünden geçerken beni oraya doğru itmişti disipline gittim okulda itibarım zedelendi sapık damgası yedim. Şimdi üniversitedeyim hiç arkadaşım kalmadı. Yetmezmiş gibi okuldan birkaç kişiyle aynı üniversiteye gidiyorum onlar da beni yaftalamak için ellerinden geleni yapıyorlar hatta artık üni sınıfımda birkaç konuştuğum kişi de benden uzaklaştı bu yüzden. Senden çekiniyoruz bu yüzden bir daha bizle konuşma dediler... Şimdi sadece üni bitsin diye dua ediyorum. Hayat resmen intihar etmem için uğraşıyor.. Gençliğim üni hayatım zehir zıkkım oldu ve olacak. Hayatı bitmiş biri napar sizce?