Gittiğim her okulda yalnız kaldım, sorun bende mi?

Bende öyleyim. Nereye gitsem yalniz birakildim. Beden derslerinde voleybol falan oynarken topu bana atmazlardi. Bir umut beklerdim bana da atarlar diye ama yok. Sessizce cikardim oyundan kimse de farketmezdi.

Yanima ya biri oturmazdi ya mecbur otururdu. Okulda illaki hoca yanima birini oturdurdu ama dershanelerde yalnız kalırdım cogunlukla.

Universiteye basladim bu sene 2. sınıfım gecen sene pandemiye gitmisti. Yine yanima kimse oturmuyor. 4 kisilik sirada 3 kisi oturuyor benim yanim bos. Diger 2 kisi yan yana oturuyor benimle aralarina bosluk birakiyorlar.

Bir kizla konusuyordum senenin başında. O da yurttan baska bir kiz bulunca benimle gorusmemeye başladı. O kiz arkamda oturuyordu gel yanima diyordum yok böyle iyi diyordu bana. O yurttan tanistigi kiz kendi sirasına cagirdi hemen gitti mesela. Sabah ve ogleden sonra dersim varsa ogle arasi ya kantinde ya da yemekhane de tek basimayim genelde. Yani universite de bile boyle durumum.

Yani okul hayatim boyunca yanlarina gideyim geri durmayayim soguk sanmasinlar diye gittim. Bir sekilde istenmedigimi anladim, hissettirdiler bende haliyle uzaklastim. Oyle sessiz sedasiz oturunca da kimse gelmiyor zaten. Ben gitsem olmuyor, dursam olmuyor.

Telefon rehberimde inanin kimse yok arkadas olarak. Annem, babam kardesim birkac taksi, lokanta numarasi, amca dayi numarasindan baska numarasi olan yok. Rehberimde 18 kisi var toplam.

Guzel arkadasliklara olanlara gercekten imreniyorum, ozeniyorum. Beraber cafelere gidiyorlar, sinemeya, geziye, sehir dışına falan gidiyorlar. Siniftaki bazi kisiler birbirlerinin memleketlerine gidip, gezdiriyorlar birbirlerini. Ben bunlari hic yasayamadim. Cafeye annemle falan gittim. Sinemaya da ailemle gittim. Yalniz gitmekte olmuyor. Arkadasim olmadigi gibi sevgilim falanda olmadi. 22 yasindayim.

Bilmiyorum sorun ne? Cok dusundum bunu. Itici miyim, soguk bir enerjim mi var, sevilen biri olamadim hicbir zaman. Begüm olmadan olmaz, o da gelsin diyen olmadı. Beden egitimi gibi dersleri de bu yuzden sevmezdim hic. Grup odevlerini de sevmezdim. Gruplara giremezdim cunku. Disarda kalinca hoca beni bir gruba verirdi ya da liste yapildiginda beni de şu gruba yazar misiniz hocam derdim.

Gercekten bilmiyorum sorun ne? Kimseyle bir sorunum yok. Kimseyi de kirmam kolay kolay. Oyle agresif biri degilim. Bu durum kader gibi bir sey oldu artik. Liseye gecince hayal ettigim arkadasliklar olacak dedim olmadi. Üniversiteye gecince oranin ortamı farklıdır, eglenceli olur dedim olmadi. Dersten eve gidip geliyorum.

Bu durumdan dolayi psikologa bile gitmeyi düşündüm ama yani yapacak bir sey yok gibi. Eskiden canim daha cok acırdı bu yalnizliktan, simdi de acıyor ama biraz alistirmaya calisiyorum kendimi. Ilk kez mi yaşıyorsun rahat ol diyorum kendime. Ama bazen hoca gec gelince falan cok sorun oluyor. Yanimda konusacak kimse yok. Boyle olunca anneme falan mesaj atiyorum bir sey lazim mi eve gelirken alayim diye, hoca gec gelecekmis bosluk bulmusken sorayim dedim falan yaziyorum anneme zaman gecsin diye. Zor yani. Alışmaya calissanda zor bir durum bu.