Hayalini kurduğum isim yok sevgilim yok ben çok çirkin ya da kötü bı insanmiyim ya da ben hayatımda bir yan karaktermiyim?

Bilemiyorum etrafımdaki insanların yan karakteri gibiyim hani dizilerde filmlerde olurya arkadaşının hikayelerini dinleyen öğüt veren o hayatına girdikçe gözüken onun dışında kendi içinde yaşayan ya da yaşamaya korkan herkese değer verdikçe konusuyolar iletişim kuruyolar onların sorunları dinledikçe ama benim sorunlarımı kimse dinlemiyo kimse yaramam merhem olmuyoben çok bıktım hep vermekten hiç alamamaktan bazen farkına varamiyorum benim konuşmam yanlış söylemem yanlış gibi yani ben bir köleyim eski Mısır'da ve özel bir hayatım olamaz gibi sanki benim bı hayatım gençliğim yok gibi kimse gormuyo günler geçtikçe eriyorum hep gulumsemekten bıktım pozitif olmaya çalışmaktan biktim herkes kaybolunca gizli gizli bir köşede ağlamaktan ve biseylerin sorumluluklarinin sadece benim üzerime yapıştırılmasından bıktım kendi adım geçtiğinde hatta biri ismimi söylediğinde onu büyük bir mutluluk olarak görmekten çünkü anca o zaman varmisim gibi geliyo hiçe sayılmakta her zaman bir anne gibi hani yaşamış geçirmiş biri gibi görülmekten halbuki gençliğimin zirvesinde bana yapıştırılan bu etiketlerin altında boğulmaktan bıktım iyi olmaktan bıktım.