Ablamdan bana sıra gelmiyor?

anne babamla bu konuyu defalarca konuştum. babam ailesine, akrabalarına çok değer veren birisi. ablamla aram iyi olsun diye sürekli geleceğe yönelik iyimser kurgular yaparak beni geçiştiriyor. (evlendiğinizde birbirinizi çok arayacaksınız vs.) ama benim tek düşündüğüm şu an nişanlı olan ablamın evlediğinde de sonrasında da çocuk sahibi olduğunda da bilmem her bir yaşantısında hala bana gölge düşürecek olması. annem de çok iyi bir kadın. cidden ebeveynlerimi seviyorum. ama bizim ailenin kurdu ablam. annem de nasıl davranacağımı bilmiyorum kızım yanına gitmesem bana neler yapacağını biliyorsun diyor. evet biliyorum bu bana vicdani bir ağırlık veriliyor ve bir noktadan sonra susuyorum. dayanamadığım noktada patlıyorum ve bu bir kısır döngü.

evet. o zamana kadar kendimden feragat etmem beklenecek.

ortada bir sıra yok ki. rastgele bir kuyrukta bekleyen kişi benim. sürekli kollamam ve dikkatimi vermem lazım. bunun dışında sesi çok çıkan ve istediği olmayınca verileceği zıt tepkilerle yüzleşmek istenilmeyen ablamın inisiyatifine kalıyorum.

mümkün değil. aynısını annemden duydum. aynı odada kaldığım, günün sonunda eve geldiğimde sürekli sesini duyduğum, yüzünü gördüğüm bir kişi için çok zor. aile kişinin salt kaderi olmayabilir ama hayatını etkileyen önemli bir etmen. bu yapı içerisinde huzursuzum ve bunu görmezden gelemiyorum.

olmaz evet ama oluyor.