Hayatta siz neleri kaçırıyorsunuz?

Metro istasyonunda 45 dakika durmaksızın Bach eserleri çalan ve hiç kimsenin dinlemeye, hatta alkışlamaya tenezzül etmediği, o gariban görünüşlü adam, dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell’dir. Hiç kimse onun J. Bell olduğunu ve elindeki kemanın 3,5 milyon dolar değerinde olduğunu ve o kemanla, yazılmış en karmaşık ve dünyanın en ünlü eserlerini çaldığını anlamaz. Joshua Bell, 45 dakikada 32 dolar toplamış. Oysa Joshua Bell'in metro istasyonundaki bu mini konserinden iki gün önce Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı... Bu yazdıklarım gerçek bir hikâyedir. Joshua Bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafından “algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney “ gereği kurgulanmıştır. Yani J. Bell orada aslında rol yapmıştır. Burada sorgulanan şey ise; “sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? “ sorusuna cevap aramakmış.. Yukarıda anlatılan hikayeden, daha doğrusu deneyden nasıl bir ders çıkartılabilir? Bu hikayeden çıkarılacak kıssadan hisse sanırım, “dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?” sorusunu sorduğumuzda verilecek cevaplar olmalıdır?(Alıntıdır)

Çok şeyi kaçırıyoruz ne yazık ki... İnsan gözünün önündeki güzelliklerin farkında olamıyor çoğu zaman. Sürekli bir telaş ve kaygı içerisindeyiz. Sanki yarınlar sonsuzmuşcasına... Hikayeyi çok sevdim. Not ediyorum. Teşekkür ederim...