Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Daha demin yine bir tartışmanın içindeydim. O kadar baskıcı bir ailem var ki... Belki büyüdüm baskıları azaltırlar diye arada ağzını yokluyorum, onlar öyle geniş biz böyle bir aileyiz bunu kabul et dedi annem üzerine basa basa.
Napayım ne edeyim bilmiyorum, intihar mı etsem acaba. Ya benim yaşadığım hayat hayat değil ki. Gideyim çalışayım diyorum babanın yanında çalışmayacaksan hiç çalışma diyorlar. Arkadaşım takıldığım çevrem yok diyorum sokaklarda mi sürteceksin diyorlar. Gözüm açılır dışarıları tanırım diyorum biz de böyleyiz böyle yaşayacaksın, ben annemden böyle gördüm sen de benden böyle göreceksin diyor.
Ya sevdiğim vardı hayallerim vardı herşeyden önemlisi ben bir insanım onlar bunu anlayamiyorlar sülük gibi bana yapistilar ömür boyu aile baskısından ve zorbaliklardan kurtulamayacagim ömür boyu. Ya yaşıtlarıma bakıyorum en şık giyimler dışarıda herşeyi biliyorlar gözleri açık ben yolumu kaybettim onlar gibi olamamanın başarısızlığa bogusamiyorum artık. İstediğim okulda okuyamadım sevdiğim insana sırf ailemin baskıcı tutumundan ulaşamadım, hadi onu bırak belki o hakkımda hayırlısı değildi olmadı ya pantolon giymekten bile cinayet işlemiş kadar büyük anlamlar kötülükler çıkarmalarına ne demeli?
On sekiz yaşımdayım hala cahilsem sebebi ailemin baskıcı hal ve hareketleridir. Yeter artık siz benden ne istiyorsunuz namus şeref diyorsunuz ben de pavyon karısı olacak değilim ya? Ama dışarıya çıkıp arkadaşlarımla iki kafede buluşsak pavyon karısından beter olacağımı ima edip söylüyorlar.
Bana bir yol yordam gösterin çünkü ben artık DAYANAMİYORUM.
Napayım ne edeyim bilmiyorum, intihar mı etsem acaba. Ya benim yaşadığım hayat hayat değil ki. Gideyim çalışayım diyorum babanın yanında çalışmayacaksan hiç çalışma diyorlar. Arkadaşım takıldığım çevrem yok diyorum sokaklarda mi sürteceksin diyorlar. Gözüm açılır dışarıları tanırım diyorum biz de böyleyiz böyle yaşayacaksın, ben annemden böyle gördüm sen de benden böyle göreceksin diyor.
Ya sevdiğim vardı hayallerim vardı herşeyden önemlisi ben bir insanım onlar bunu anlayamiyorlar sülük gibi bana yapistilar ömür boyu aile baskısından ve zorbaliklardan kurtulamayacagim ömür boyu. Ya yaşıtlarıma bakıyorum en şık giyimler dışarıda herşeyi biliyorlar gözleri açık ben yolumu kaybettim onlar gibi olamamanın başarısızlığa bogusamiyorum artık. İstediğim okulda okuyamadım sevdiğim insana sırf ailemin baskıcı tutumundan ulaşamadım, hadi onu bırak belki o hakkımda hayırlısı değildi olmadı ya pantolon giymekten bile cinayet işlemiş kadar büyük anlamlar kötülükler çıkarmalarına ne demeli?
On sekiz yaşımdayım hala cahilsem sebebi ailemin baskıcı hal ve hareketleridir. Yeter artık siz benden ne istiyorsunuz namus şeref diyorsunuz ben de pavyon karısı olacak değilim ya? Ama dışarıya çıkıp arkadaşlarımla iki kafede buluşsak pavyon karısından beter olacağımı ima edip söylüyorlar.
Bana bir yol yordam gösterin çünkü ben artık DAYANAMİYORUM.
