Tek başınıza yaşayabilir misiniz?

Yaşıyorum ve boylesinden daha memnunum. Bu yalniz yaşama bağımlılığını üniversite yıllarında kesfetmistim. Ev arkadaslarim beni o kadar yormuştu ki en son şutlamistim ve dunya varmis demistim. Hala da yanıma birini almam. Buna kardesim de dahil. Hatta birçok sebepten dolayi evlenmek istemiyorum ama bir sebebi de evde kocamın olmasina bile tahammulumun olmamasi. Zaten bu devirde koca derdi cekmekte zor.

Zamaninda arkadaşla kal baskısı yaptılar kalmadim. Simdi de evlen baskisi yapiyorlar buna da direniyorum. Kendi basima iyiyim. Evi istedigim zaman topluyorum, istedigim zaman temizlik yapiyorum, istedigim zaman yemek yapıyorum. Yogun ve yorgunsam dışardan yiyorum, evi tek basima temizlemeye gözüm almazsa temizlik sirketlerinden ablalar çağırıyorum. Yani boyle iyiyim. Birileri surekli ne yapacagimi soylemiyor, kafama gore takılıyorum. Annem ya da kaynanam falan olsa evi de temizlemiyorsan diye söylenirler mesela. Bu ozgurlugu kaybetmekte istemiyorum açıkçası.

Para olduğu surece, kendi gecimini sagladigin sürece sorun yok. Hatta düşünceme göre ekonomik özgürlüğü olan bir kadinin, kendi gecimini saglayan bir kadının da evlenmesini ben mantıklı bulmuyorum. Yuva kurmak ister, anne olmak ister belki buna bir sey diyemem ama bende boyle dusunceler olmadigi icin evlilik bana dogru gelmiyor.

Bizim ulkede kadin için evlilik ozellikle calisan kadin icin evlilik ve cocuk ekstra yük demek. Kimi bu yukun altina her seye ragmen giriyor kimi girmiyor. Ben girmeyi tercih etmeyenlerdenim. Gercekten hayatimda erkek egosu, kaynana tribi falan çekmek mantikli gelmiyor bana. Bu dusuncem tabi kisiden kisiye değişir.