Aile & Toplum

O kadar imkansız ve uzak Kİ bana saçlarımı Özgür bırakmak :( cesaret edemiyorum?

Yaşadıklarımı birileriyle paylaşmazsam içim rahat etmeyecek. Sizler gibi çocukluğu elinden alınanlardanım ben de. Küçükken, ailemin kıyafetlerime karışmasını çok takmazdım. Ama büyüdükçe kendi giysilerimi seçmek istedim. Bunun benim hakkım olduğunu düşünüyordum. Özellikle babam bu duruma çok kızdı ve bu konuyu bir daha açamadım. Onların istediği kıyafetlerle büyüdüm, erkek arkadaşlarım olmadı ve sonunda onların istediği gibi biri olduğumu sandılar. İtiraz etmek yerine, çaresizlik içinde lavaboda ağladım. Saatlerce… Günler ve aylar geçtikçe başörtüye alıştığımı düşündüler. Oysa her geçen gün içimde büyüyen nefretten haberleri yoktu. Dinde zorlama yoksa ben neden bu kadar yorulmak zorundaydım? Ailem haberleri bile olmadan içimdeki özgüveni, sahip olduğum saçlarımı ve yaşama hevesimi benden çaldı. Her gün ölmek veya delirmek için dua eden bir kız haline gelmiştim. Ve bir gün açılmak istediğimi anneme anlattım, destek olacağını sanmıştım. Kararıma saygı duyduğunu, beni her halimle seveceğini söylemesini istemiştim. Olmadı. Cehennemde yanmamı istemediğini ve babamın zaten izin vermeyeceğini söyleyip beni geçiştirdi çok yoruldum.. ne yapacağı mı bilmiyorum.
O kadar imkansız ve uzak Kİ bana saçlarımı Özgür bırakmak :( cesaret edemiyorum?
Cevapla
Babalık Soruları Çocuk Soruları Sevgi Soruları