Ailemi yanımda istememek nankörlük mü?

Ben ailemden ayrı başka sehirde okudum ve baska sehire atandim. Okurken ilk basta kizlarla kalırken son 2 sene tek basima yasadim, cok rahat ettim ve yalnızlığı sevdim. Simdi de 2+1 evde kendi basima yaşıyorum.

Her sey benim kontrolum altinda oluyor. Karışan eden yok, istedigimi marketten aliyorum, istedigim gibi besleniyorum, evimi istedigim zaman dağıtıp, istedigimde topluyorum.

Ailemde kardeşin yanına gelsin diyor okulunu benim oldugum yere isteyecek hadi buna okey verebilirim ama babam tayinimi isteyeyim hep beraber olalım senin evinde bir sure kalırız sonra bizim burdaki ev satildiginda ordan bir ev alir tamamen oraya yerleşiriz diyor.

Tamam guzel diyor, üc gunluk dunya farkındayım ayni sehirde olmaktanda mutlu olurum ama ayni evde kalmak istemiyorum. Bagimlilik gibi bir sey yalnız yaşamak.

Simdi tum duzenim bozulacak. Zaten belli yasa kadar onlarin himayesindeydim simdi rahat edecegim dedigim yerde tekrar geliyorlar. Gelmelerine bir sey demiyorum ama ayni sehirde yakin lokasyonda farkli evlerde kalabiliriz.

Yani hemen öyle ev alip cikamazlarda. Bizim evimiz kimbilir ne zaman satılacak hadi satildi diyelim burada dogru düzgün ev almak için ne kadar zaman geçecek ve her gun fiyatlar artarken nasil alinacak. Baya bir sure belki birkac yil benimle yaşayacaklar. Ki 2+1 eve sığmamızda zor.

Boyle dusununce kendimi de kotu hissediyorum. O kadar emekleri var üstümde okuttular ettiler. Ama beni de anlayin genc bir kız olarak Şu an bu halimden mutluyum. evimde tek basima yasamak, ayaklarim uzerinde durmak, eve kendi ismimle faturalarin gelmesi, evime istedigimi alabilmek, kendi kafama gore dekor edebilmek bunlar bana fazlasiyla iyi geliyor özgüvenli hissediyorum.

Evimde istedigim kiyafetle/pijamayla falan dolaşmak, babam olunca haliyle dikkat etmem gerekiyor. Yorgun olursam disardan yemek soyluyorum. Gidip bir kahve aliyorum. Annem olsa tonla laf eder evde kahve yok mu diye😅 yani özgürüm biraz da kendi evimde ve tum bunlari kaybetmek istemiyorum. Ne yapacagim bilmiyorum.