Bir arkadaşın oldukça üzgün ve mutsuz görünüyor. Ne yaparsın?

Onun için elimden gelen her şeyi yaparım. Derdine sorarım sorunu öğrenmeye çalışırım ve yapabileceğim bir şey varsa muhakkak devreye girerim. Sorunlarını dertlerini veya varsa ihtiyacını kesinlikle göz ardı etmem. Sorunun kaynağını öğrendikten sonra birlikte bu sorunu çözmek için her şeyi yaparız. Onu asla yalnız bırakmam ve göz ardı etmem.

Şöyle bir konuya değinmek istiyorum;
"ibretlik hikayelerin bir halta yaramadığını/yaramayacağını, beterin beteri varcılığın daha çok sinir bozduğunu bildiğimden hiç başarılı olamadığım eylem, yinede kişiye, kendini, karşısındakini, ya da durumu sorgulatarak kendi doğrusunu bulmasını sağlamak daha mantıklıdır. başa çıkılamayacak bir konu ise sessiz kalmak, karşıdakini mümkün olduğunca rahat hissettirmek en mantıklısıdır. Ağlasın, bağırsın, küfretsin ve tüm bunları yaparken yanındakinin yüzde yüz destek için orada olduğunu bilsin yeter, tüm bunların yanı sıra, sanırım en iyi teselli sıkı sıkı sarılmak."


Aslında hepimiz başkalarını teselli etmenin en iyi yolunu ararken zorlanırız. Vaktimizin çoğunu kendi ihtiyaç ve duygularımıza verdiğimizden teselli edilmeye ihtiyaç duyan biri karşımıza çıkınca donup kalırız ve ne yapacağımıza emin olamayız. Bir başkasını teselli edebilmemiz için duraklamamız, onunla empati kurmaya bilinçli bir şekilde karar vermemiz; kendi isteklerimizi, ihtiyaçlarımızı ve duygularımızı geçici olarak kenara kaldırmamız gerekir ki bunu yapmak o kadar kolay değil.