Çok mu ayıp etmiş oldum?

Öncelikle annem hasta olduğu için evin bütün işleri bana kaldı temizlik, yemek vs. Önceden küçük şeyler yapardım ama şu an tüm sorumluluk ben de olduğu için yavaştan kendimi evin hizmetçisi gibi hissetmeye başladım. Mesela babam bugün işten geldi yemekleri ben yapmıştım zaten hatta yemekler sıcaktı ben de o sıra yemek yerken babam geldi o an akıl edemedim yemeğini koymayı ama annem “baban geldi yemeğini koysana” dedi ben de “anne ayaktasın sen koy” dedim sonra hemen mağdura vurdu yok başım ağrıyor yok şuram ağrıyor deyip saniyesinde tünedi sandalyesine. tamam hasta ama işine geldi mi benden sağlam. Neyse ben de ayar oldum koymadım, yemeğimi yemeye devam ettim sonra babam da ağzıyla söyledi “işte baban gelmiş o kadar yemeğini koysana” dedi bu sözden sonra daha da ayar oldum. ben de şakaya vurarak “baba yemeği yaptık o kadar çorbayı da sen koyuver” dedim. Eğer ki yoruldum işten geldim deseydi koy ulan dese bile koyardım ama cinsiyetçilik iması sezdiğim için koymadım. Tamam biraz ayıp oldu ama evde gittikçe bana emir kipiyle konuşmalara başlanıldı bile. neyim ben? Artık ismim bile söylenmiyor evde şşşt ile çağrılıyorum ismim var ulan yeter! Geçen babam sadece ismimi söylemek yerine kuş çağırır gibi şşşt yaptı ıslık çaldı ben de inadına bakmadım o da inadına devam edince baktım artık napiyim bardağını işaret etti (çay koy manasında) o an şakayla “baba kuş mu çağırıyorsun sanki” desem de alınıyorum artık. Çok mu abartıyorum sizce?