Ölümün acısını yaşayamamak, ağlayamamak neden olur?

18 yaşındayım, anne babam ben tam yedi yasindayken boşandı. Babaannemle büyüdüm, anne babam birlikteyken de onla uyurdum. Çok duygusalım, en ufacık şey beni ağlatır. Bazen onun öldüğünü yanlız uyuyacağımı düşünür gece ona sarılır ağlardim. Birisi bana ömrünü ona ver dese 10 saniye ne yapıyorum diye düşünmezdim. Hayatta her şeyi ondan öğrendim. Bana tek ölümü öğretmemişti. Nasıl hissedeceğimi inanın bilmiyordum. Hic cenazeye gitmedim, hiç mezarlığa bile gitmedim.7 ay 2 gün önce babaannemi beyaz bir çarşafın içinde toprağa koydular. Gözumun önünde. Sesim çıkmadı, hayatta bir kere ağladığını görmediğim 42 yaşındaki babamın hüngür ağladığını hatırlıyorum o gün. Gözümden 7 ay 2 gündür tek damla yaş akmadı. Babaannemin öldüğünü biliyorum, koyduk onu oraya. Gördüm. Halam hâlâ günde 2 3 kere ağlar, çırpınır. Bir kere babaannemin mezarını ziyaret etmedim. Yatağımızdan başka bir yerde uyumayı düşünmedim. Yastığının yerini bile değiştirmedim. Terliklerini başka yere koymadım. İnsan sokakta ölü bir kedi görünce bile ağlar ya benim gözümden babaannem öldü diye tek damla yaş akmadı. Ağlayamadım. Dünyada kimsem yok, kimsesizim. Ölmeden 4 gün önce, bana verdiğin sözleri tutacaksın dedi. Ne diyorsun sen vs diye tersledim onu. Ölüm o kadar uzaktı bize. Şimdi ise ona layık bir kadın olmaya çalışacağım. Ayaklarımın üzerinde durup kimseye boyun eğmeden. Nasıl olsa bir gün daha yakınız.