Kendi ellerimle kendimi yakmışım meğersem yok mu derdimin dermanı çaresi?

Arkadaslar şu an çok kötü bi psikoloji ile yazıyorum bu saatte dertleşeceğim tek sizlersiniz. Ben iki yıl önce bir adAM la tanıştım. Gerçekten çok iyi birisiydi benden 9 yaş büyük. Ben onu arkadaş olarak çok sevdim değer verdim. O bana aşık olmuş baya peşimden koştu zorladı ya sevgili oluruz ya hiç bişekilde konuşmayız diye. Bu yaşıma kadar çok yara almıştım aşktan dolayı. Dediler ki seni gerçekten sever değer verir şans ver zamanla seversin. Öyle de yaptım. Kendisi ilkokul mezunu bile değil ben ise veterinerlik okudum. Bu kişinin ayriyeten evlenip ayrılmışlığı var asla onu da yadırgamadım dedim insanlık halidir. Babam karşı çıktı küstük hatta nişanımda BİLe yoktu. şu an resmî nikahlı evliyiz. Babamla aramda iyi onunda arası iyi. Resmî nikahı önce yaptık düğünü de Mayıs dedik ama hiç bi hazırlık yok bu evreye kadar da olmadı nişanımda BİLe hiç bişey takmadılar bi çöp BİLe almadılar. Herkese mahcup oldum bu yüzden ayriyeten şu an hamileyim nasılsa düğün yapcaz eve çıkcaz dedik işi yokuşa sürüyo eşim altına lafı getirdim bana demesin mi millet altın alıyo ama kız oğlan kıza alıyor diye! Beynimden vurulmuşa döndüm intihar edecektim annem zor tuttu annem arkamda benim tek arkadaşım. Arkadaşlar nolur akıl verin ama beni kırmayın çok kırıldım zaten özür dilerim