İnsanları sevemiyorum?

Çok gözüme takılıyor çünkü hep onlar mutlu en ufak bir uğraş yapmıyorlar ama günün sonunda mutlu oluyorlar peki ben neden geleceğim daha parlak olmasına rağmen daha mutsuzum

işte senin sorununun cevabı burada kıskanıyorsun. bunu kötü bir anlamda demiyorum bu arada. kendinde eksikliğini çektiğin bir şeyleri onlarda görüyorsun ve bu yüzden beynin onlara saldırmak ya da nefret etmek için bahaneler üretiyor. diğer söyleyeceğim şey ise kimin ne kadar mutlu olduğunu nerden biliyorsun ki? gülüyorlar diye mi. ya da eğleniyorlar diye mi. o gördüğün insanların sorunu yok mu sanıyorsun. sana diyeceğim şu ki insanların dıştan gördüğün kadarına aldanma hatta tanısan bile emin olma. çünkü bunu da çok büyük bir dersle öğrendim ki kimse için o iyi biri bana bu kötülüğü yapmaz demiceksin. kimse için o şöyle mutlu kesin böyle mutsuz demiceksin. insanları anlamak ve tanımak o kadar zorken sen daha çok yüzeysel bir bakıştan onların mutlu olduğuna kanaat getiriyorsun. kendi mutsuzluğuna bahane arama. sorun onlar değil sorun bakış açın. başka insanları bir kenara bırak ben neden mutsuzum diye sor kendine. şunu da söyleyeyim kendi hayatında en önemli insan sensin kendini mutlu etmeye çalış insanlara kafa yormak yerine