İnsanları neden sevemiyorum?

İnsanları olduğu gibi kabullenmeye ve buna göre de mesafe koyarak arkadaşlık kurmaya çalışmalısın. Bunu değil de aksini yapmaya devam edersen her ilerleyen yaşta daha takıntılı ve daha yalnız kalırsın. boş ver, hayat insanların bu kadar kritiğini yapmana değmez gerçekten.

Bir formülü var mı inan bilmiyorum ama mantık yürütüp empati yapıyorum. Ben olsam çevremde en çok kabullenebileceğim ve kafamın en çok uyacağı 2-3 dostumu dokunulmaz kılardım. Onların hatalarını veya gözüme batan samimiyetsiz hareketlerini kabullenirdim, olsun bunlar benim dostum, dost hatırına çiğ tavuk yenir deyip onları her şeyiyle kabullenmeye çalışırdım. Onlara yaptığım bu ayrıcalık zamanla bazı şeyleri kabullenmeme ve diğer insanlara da daha ılımlı bakmama yardımcı olurdu diye düşünüyorum.

Benim eskiden takıntılarım vardı ve böyle böyle üzülüp arkadaşlıktan çıkardıklarım oluyordu. Ama yaş kemale erdi, artık çok takmıyorum insanları ve davranışları. Herkesten her türlü hareketi bekliyorum ve bunlar beni üzse de yaralamıyor artık. Mesafe koyabiliyorum çok rahatça ve çevremde şanslıyım ki beni rahatsız etmeyen, bana samimiyetsiz gelmeyen arkadaşlarım ve dostlarım var. Yalnız kalmamak için her hareketi görmezden gelmek biraz omurgasızlık oluyor, rest çekip kalp kırmaktan ziyade rahatsız olduğun şeyleri uygun bir dille söyleyip düzeltmesini bekleyebilirsin, baktın aynen devam ediyor araya duvarı çekip arkadaşına yol verebilirsin.

Biz de çok alışık değiliz yani mecburiyet biraz da geçim davası olduğundan
Sen çalışıyor musun

Metropol şehirde mi

O zaman hepten sıkıntı ya her yer kalabalık

Ne zamandır çalışıyorsun?

Üni 2 yıllık okudun sanırım

Nereye gitmeyi düşünüyorsun

Ne işinde çalışıyorsun peki

Psikiyatristim yardımcı olabilirim

Ekledim