Kendi kendini yalnizlastirmak hayatta hep kotu insanlara denk gelmek?

lutfen uzun demeden okuyun. su ana kadar mutlu olabilecegim kac tane an varsa hepsi bir sekilde golgelendi. ortaokulda etkinlik vardi ona ailemle gidemedim paramiz olmadigindan. siniftan baska bir arkadasin ailesiyle gittim. caliskan biri oldugum icin sinif ogretmeni bazi yerlere bedava gotururdu beni. istanbulun en iyi liselerinden birini kazandim. cok emek verdim. cok calistim. tam rahat edeceksin bu sefer dedim. sınıf berbatti. herkes dis gorunusum yuzunden alay etti benimle. onceden sakir sakir konusan ben tahtaya sunum yapmak icin kalktiginda tek kelime edemedim. hoca bile alay etti benimle herkesin icinde. mezuniyete gidemedim, hicbir etkinlige katilamadim. hem parasizliktan hem de insanlarin bana olan bakisindan dolayi. okul yillarindan geriye cok az fotografim var. lisede arkadasim vardi 4 kisiydik ama benim tip istedigimi bile bile, bir de sen kazanamiyormussun ben kazaniyormusum dedi. neye ugradigimi sasirdim. ve oldu, dedigi oldu... o kazandi ben mezuna kaldim. sonraki yil kazandim. bana mesaj atmis sonuc aciklandigi gun. o gunden sonra hic birsey konusmadim ve birden baglantimi kestim onlarla cunku bana soyledigi o cumle geldi aklima. sessiz sedasiz ciktim hayatlarindan. simdi unideyim kimseye yaklasimiyorum. hayata dair inancim yok. cunku sureki calisip bir yerlere gelmeye calisiyorum, geliyorum ama bir turlu mutlu olamiyorum. hep bir puruz cikiyor. cok sevdim ama hic sevilmedim. goz altimda mor yesil damarlar var. maskeler de kalkarsa yakinda okulda insanlarin yuzune nasil bakacagim merak ediyorum. kimsenin yaninda maskemi cikaramiyorum. goz altimdaki sorunlar olmasa iyi olacak ama surekli calismanin sonucu olarak böyle yansidi bana. eskiden yasadiklarimdan dolayi sinifta bu sefer ben kimseyle konusmuyorum. baslarda unidekiler benimle iletisim kurmaya calisti ama ben yanasmadim korktum. yine hayal kirikligina ugramaktan. samimiyet kurarsam yine bir gun benimle dalga gecerler diye.